Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki

Ga met kinderen naar het museum, leer jezelf weer kijken

Plus Massih Hutak

Als ik muziek maak of verhalen schrijf, denk ik altijd in beelden. In kleuren, in landschappen, in fragmenten uit films en series die ik ooit heb gezien.

Zo heb ik ook dat als ik naar schilderijen kijk, ik er allerlei verhalen bij bedenk. Die neiging naar eigen interpretatie is een mooie eerste stap richting het benaderen en begrijpen van kunstenaars en hun werken, die in eerste instantie ver van mij af leken te staan. Door die persoonlijke benadering komen ze ineens dichterbij.

Net zoals juf Tries met onze schoolklas op het Museumplein van het ene naar het andere museum ging en ons leerde dat zowel die indrukwekkende gebouwen, als de werken die er hingen van ons waren, loop ik nu met een groepje basisschoolleerlingen door het Stedelijk Museum en doe ik mijn allerbeste juf Triesimitatie. Ik denk dat mijn grootste talent als docent altijd is geweest dat ik wist hoe ik juf Tries moest imiteren.

Ik neem de kids mee naar de zaal waar één werk onmiddellijk alle aandacht opeist: Bal Tabarin van Jan Sluijters, uit 1907.

Ik zie een feest in Parijs, in Montmartre om precies te zijn. Ik zie actie en een stad op z’n mooist. Het nachtleven, elektriciteit, letterlijk.

Elektrisch licht was nog niet lang geleden uitgevonden en al helemaal niet wijdverspreid. Jan Sluijters vangt dat in zijn schilderij op een mooie manier, door net als de mannen en vrouwen ook het licht op dit doek te laten dansen. 

Hij deelt zijn canvas zelfs in twee delen in: de onderste helft voor de mensen en de bovenste voor het licht. De kids zijn er, net als ik, stil van.

De nacht is voor mij als schrijver en muzikant om twee redenen een speciaal moment. Als iedereen slaapt, ben ik wakker om verhalen te maken en in mijn fantasie een wereld te creëren die overdag soms on­mogelijk lijkt.

Of, als iedereen aan het feesten is, midden in de menigte gaan staan en kijken hoe iedereen beweegt, lacht en geniet. Op beide momenten gelden de zelfopgelegde beperkingen van het dagelijkse leven even niet en zijn we een moment vrij. Even los van alles. Op muziek die de grond laat trillen, onze harten sneller doet kloppen en onze lichamen laat zweten.

Dit schilderij straalt voor mij precies de dingen uit die de nacht in een grote stad zo bijzonder maken: energie, vrijheid en elektriciteit. 

Nu mogen de kids aan de slag. Ze moeten, geïnspireerd door Jan Sluijters, het allermooiste feestje ooit bedenken en daar de uitnodiging voor in elkaar knutselen.

Het resultaat is onder andere een Wolken Party hoog in de lucht, waar ouders niet mogen komen. Anders worden ze omgetoverd in robotbutlers. Op een ander feestje gebruiken de leerlingen alleen meubels, versieringen en decors die je kunt opeten – omdat dat goed is voor het milieu.

Ik kan iedereen aanraden om van tijd tot tijd met kinderen door een museum te lopen en jezelf opnieuw te leren kijken.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden