Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Frosty heeft het ook niet makkelijk

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Vandaag is het de kortste dag van het jaar. Niet dat deze dag minder dan 24 uur telt, maar het betekent dat het op geen enkele andere dag van het jaar langer donker is.

Ook het licht gaat vroeg dicht. Dat kan er nog wel bij.

En de winter begint. Volgens de astronomische kalender dan, hè.

21 december.

Marco Borsato viert vandaag zijn 55ste verjaardag.

En in de vensterbank ligt Frosty. Die heeft het ook niet makkelijk.

Frosty zat in het kerstpakket van vorig jaar. Een plastic sneeuwmannetje dat verschillende kleuren licht gaf. Maar Frosty doet het niet meer. Ik heb een nieuw, plat batterijtje gekocht, maar bij het openmaken van Frosty, en het vervangen van de batterij – gepriegel en trillende handen als in het spel Dokter Bibber – ging er iets mis. Nu doet ie het alleen als ik het klepje goed ingedrukt houd.

Ik kan natuurlijk moeilijk de hele kerst onder de kerstboom gaan zitten met een ingedrukte en steeds van kleur veranderende Frosty in mijn hand. (Al zullen de dochters dat natuurlijk hilarisch vinden, en me steeds komen voeren als zij aan tafel gaan. Als ik pech heb zetten ze me ook nog een kerstmuts op.)

Ik moet naar de supermarkt, en hopen dat ze daar goede tape verkopen.

Frosty, trouwens, doet me heel erg denken aan de kunststoffen kerstman die vroeger thuis onder de boom met gekleurde lichtjes stond (de hoerenboom). En die ik een keer heel hard tegen de muur heb gegooid.

Dat gebeurde op 21 december van het jaar 1983.

Met mijn vader keek ik naar de eerste helft van Spanje-Malta. Spanje moest met elf doelpunten verschil winnen om zich, in plaats van Nederland, te kwalificeren voor het EK voetbal van 1984 in Frankrijk.

Bij rust was het 3-1 voor Spanje. Mijn vader vertrok naar Vredestein voor zijn nachtdienst.

“Dat gaat nog helemaal verkeerd, let op mijn woorden,” zei hij.

“Dan moeten ze in de tweede helft elke vijf minuten scoren,” zei ik opgewekt.

Mijn vader keek me aan en schudde zijn hoofd. Ik lachte zijn pessimisme weg.

Zes minuten voor het einde van de wedstrijd schoot Señor de 12-1 achter John Bonello.

Ik was woedend (ook op mijn vader). Ik wilde de kerstboom schoppen, maar kon me inhouden. Toen zag ik de kleine kerstman onder de hoerenboom staan. Die vrolijke dikke gek met die zak op zijn rug en die bel in zijn hand.

Ik greep hem en gooide hem met alle kracht die ik in me had tegen de muur boven de bank. En nog een keer. Na drie van de beoogde twaalf keer hing zijn hoofd nog maar aan een draadje aan zijn romp.

Die kerstman had mijn moeder nog van haar moeder gekregen. Ze was en is er zeer aan gehecht.

Met Gluton probeerde ik het hoofd weer op het lichaam te plakken. Trillende handen. De reparatie is onopgemerkt gebleven.

Vanaf morgen gaan de dagen gelukkig weer lengen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden