Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Frans Timmermans was net zo geliefd als een vlo op een balzak

Plus Theodor Holman

Arme Frans. Hij wilde te graag. Je zag het. “Ik ben de Spitzenkandidaat dit, en ik ben de Spitzenkandidaat dat, ik ga het allemaal heel goed doen.”

Doe een beetje kalm, Frans, dachten we allemaal.

Maar nee hoor, Frans ging maar door. “Ik ben echt de enige echte Spitz!”

Rustig nou, Frans.

Op een opgevoerd Hybris-motortje bromde hij richting Falen in Europa.

“Een beetje bescheiden nu, Frans.”

Kon hij niet.

Je merkte het aan zijn bijnamen.

Frans de Schrans.

Frans Onbalans.

Wie door het oosten van Europa toerde en de naam Frans Timmermans liet vallen, kon er op rekenen dat er dikke klodders gele fluimen in zijn eten werd gespuugd.

Wie vervolgens vluchtte naar Italië, kreeg spaghetti met tenenkaas eroverheen gestrooid.

Echt populair was Frans daar niet.

Arme Frans.

Arme Rutte ook. Die stak iedere dag naar de verslaggevers zijn tong uit om ze de blaren te laten zien. Mooie liberale blaren waren het, sociaaldemocratisch rood aan de zijkant en vol giftige pus in het midden. Giftig, want hij boekte maar geen succes.

Hij moet gemerkt hebben dat Frans net zo geliefd was als een vlo op een balzak. Het jeukte en beet op een ver­velende plek.

“Mark, wil je zelf niet doen?” vroegen Merkel en Macron.

“Willen wel, kunnen niet,” zou hij naar alle waarschijnlijkheid hebben geantwoord.

Macron heeft toen bedacht dat het een vrouw moest worden. De Duitse Defensieminister Ursula von der Leyen.

Een Franse meesterzet van de charmeur. Timmermans – die politieke correctheid eet, drinkt en slaapt – kon natuurlijk niet anders doen dan een vrouw toejuichen. Nota bene een minister van Defensie! Mark daarentegen kon niet anders dan zich verraden voelen door een blunderende Angela die hem altijd steunde.

Wéér voelde Mark dat Nederland niet een speler is, maar de bal.

Voor de camera’s zei hij dat Nederland blij mag zijn dat Frans weer dezelfde baan had als hij had.

Ja, reuze blij…

Dat Frans nu wederom de tweede viool speelt, heeft voordelen.

Hij mag weer in Oost-Europa rode kaarten aan mensenrechtenovertredingen geven. Zonder consequenties. Oost-Europa luistert toch niet. In Oost-Europa mogen de gevangen patience met die kaarten spelen. Hij kan in Italië met een reuze spaarvarken aan komen zetten, maar de Italianen zullen gewoon weer geld krijgen van de EU en van dat spaarvarken maken ze broodjes porchetta Timmermans.

Kortom: De EU houdt niet van zichzelf.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden