Column

Flikker op met dat kakkineuze polder-dalai-lama-gelul

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Op televisie zie ik vier rechtse mensen met vier linkse mensen debatteren. Het debat verloopt helaas zoals alle debatten tegenwoordig lijken te verlopen, want de linkerkant van de tafel wordt compleet weggevaagd door de razernij die de andere kant van de tafel aan de dag legt. Het is pijnlijk om te zien.

Ik kijk niet naar een debat, nee, ik kijk naar Cupido die voor het vuurpeloton staat. De pijlen van de zoon van Venus zijn op, dus moet hij het met een blaaspijp en een handjevol hartvormige witte besjes doen.

Het complete gebrek aan strijdbaarheid bij links baart mij zorgen. Als ik naar rechts kijk, zie ik verbroedering. Een motorclub. Als ik naar links kijk, zie ik eenzame hoop. Eén man op een tandem.

Ik merk het ook aan mezelf. Ik loop al jaren met mijn linksheid te koop, maar wat is het eigenlijk? Of wat is het geworden?

Voor mij waren de sleutelwoorden altijd hoop, gelijkheid, liefde en broederschap, maar sleutelwoorden zijn ook maar gewoon woorden. Iedereen kan het 'goede' zeggen en het 'goede' doen, maar er moet meer gebeuren. Er is meer nodig.

Het grote probleem van modern links is dat het voor het 'goede' wil sterven, maar dat het er niet voor wil vechten. Het martelaarschap is een prachtig iets, maar het getuigt vaak ook gewoon van luiheid. Een martelaar ontloopt een langdurige dienstplicht. We hebben vechters nodig, geen standbeelden.

De mannen en vrouwen aan de linkerkant van de tafel wegen al hun woorden voorzichtig. Weldoordachtheid is alles. De tong is geen wapen meer, maar een weegschaaltje. Er is geen venijn. De giftanden lijken te zijn getrokken. Ik haat het. Ze blijven rustig. Te rustig.

Ik mag me niet naar hun niveau verlagen, hoor je de linkse debater denken, maar godverdomme, juist die zelf gefabriceerde verhevenheid is ons probleem.

Alsjeblieft, verlaag je. Schreeuwen is niet netjes? Flikker op met dat kakkineuze polder-dalai-lama-gelul. Europa staat op een T-splitsing en haar hand is al onderweg naar de richtingaanwijzer.

We hebben nu niets aan goede verliezers. Dus houd niet wijselijk je mond. En fuck welgemanierdheid. Spreken is zilver en zwijgen is goud? Zwijg maar dan, maar ga niet janken als de zon in 2020 alleen nog maar van rechts opkomt.

Hoop, gelijkheid, liefde en broederschap zijn geen sleutelwoorden, het zijn alleswoorden en voor alleswoorden moet je strijden.

We hebben niets aan sleutels, de deuren moeten worden opengetrapt. En pak de woorden 'boos' en 'bezorgd' terug, want sinds wanneer heeft rechts een monopolie op die woorden? Wees nog bozer en bezorgder en plant een vlag in die letters.

En steun elkaar zoals rechts elkaar steunt. Ook wij moeten een motorclubje worden. Steun elkaar. En niet omdat je een schouderklopje of een aai over de bol wilt krijgen, nee, links moet ophouden met die meelijwekkende zucht naar bewondering.

Steun elkaar, omdat we broeders en zusters zijn. Broeders en zusters die niet meer kunnen toekijken hoe alles waar ze voor staan langzaam maar zeker het graf in wordt geschreeuwd.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees hier al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden