Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Fleur Jongepier deed dit superieur, toen ze zich ergerde aan Gordon

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Filosoof Fleur Jongepier heeft mij de ogen geopend. Je kunt gewoon weglopen uit een televisieshow! Ooit vroeg Jeroen Pauw aan mij, terwijl ik was uitgenodigd om te komen spreken over Chinese Restaurants, wat ik vond van de terugkeer van de wolf in Nederland.

Ik stamelde mij door een antwoord heen en een kwartier later was ik weer de lul. Of ik iets had met de kledingkeuze van Maxima? Ik mompelde iets over haar schoenen, dat die goed pasten bij haar nek.

Ik had natuurlijk demonstratief op moeten staan. Zonder geschreeuwde verklaring. Fleur Jongepier deed dat superieur. Ze ergerde zich aan Gordon, die vlak naast haar zat te vertellen dat zijn woonplaats, Dubai, heel homo- vriendelijk was zolang je maar net deed alsof je heteroseksueel was en dat we niet allemaal zo woke moeten doen, ze stond op, zei ‘ik vertrek’ en deed dat ook.

Geen geschreeuw aan tafel, geen 3-seconden lijm op je voorhoofd en je daarna vastdrukken aan het voorhoofd van Gordon, om hem daarna, met je mond een centimeter van zijn namaak hetero-oortje, ongenadig de waarheid te vertellen. Nee, opstaan en zeggen: ik vertrek. Geniaal.

Zo simpel is het. Waarom zie ik dat nu pas? Alle Zomergasten van de laatste jaren, ze hadden kunnen opstaan wanneer Janine Abbring iets voorover leunde en vroeg: ‘De dood van de hoofdrolspeler in The Deerhunter, doet die jou denken aan de dood van je moeder, die een maand geleden overleed toen ze in Zweden een eland aanreed?’

In retrospectief zijn er opeens honderden momenten aan te wijzen waarop mensen heel waardig de studio uit hadden kunnen lopen. Ik denk aan alle keren dat Hans Klok in een te kleine studio iemand in drieën stond te zagen. Een ideaal moment om – net als hij samen met zijn danseres om een kist heen cirkelt – op te staan en te zeggen: ik ga thuis even de aardappels op het vuur zetten.

Het is een mindblowing eye-opener! Gewoon, als eerste gast, je verhaal doen in een van de 37 dagelijkse nieuws-shows en als er na jou een boswachter aan het woord komt die uitlegt dat in Terschelling wordt gevreesd voor het voortbestaan van de Schele Loeri, opstaan en zeggen: ‘Sowieso een arme mensenvogeltje, ik ben weg.’

Ik hoop op een rage. Aan tafel gaan zitten bij Op1, niets zeggen, wachten tot ze een grappig filmpje laten zien van een kat die in een aquarium valt, stoel naar achteren schuiven, heel hard ‘Ha Ha Ha’ schreeuwen en daarna de studio uit lopen.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden