Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Fikken af van andermans doden

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Door mijn verschrikte gezicht, wist ze dat ze beethad. Het interview dat ik ooit deed met medium Char was tot dan toe vrij chaotisch verlopen:

“Ik ben een oude ziel.” (Het vuur in de open haard licht even op). “Zag je dat?”

Wat was dat, denkt u?

“O, waarschijnlijk een geest.”

Gelooft u dit echt?

“Ja, dat was vermoedelijk één van mijn engelen die jou wil zeggen dat je heel zorgvuldig naar me moet luisteren.”

Maakt u nou een grapje?

“Nee hoor, ik weet zeker dat dat een geest was.”

Ik vond alles best vermakelijk tot ik vroeg waarom ze slechts letters doorkreeg van geesten. Ze keek me diep aan. Toen mitrailleerde ze: “Toen jij je eerste baby na de bevalling zag... had je toen woorden om het te omschrijven? Nee toch zeker? O wacht. Ik krijg nu een beeld binnen... wacht... Je moest huilen, hè?”

Ik wilde de taperecorder uitzetten, maar stokte. Wat moest ik zeggen? “Mijn eerstgeborene was dood, mevrouw.” Ik slikte. Je hoefde geen helderziende te zijn om te weten dat ik van mijn stuk was. Dus duwde Char door: “Ja, ik zie het beeld van jou... en die baby... en dat je moest huilen... Ja toch? Je moest huilen, toch? Héél erg. Aaaaah, ik voel iets… de dood… Wacht, ik krijg door... De letter V… Nee?”

Het was een circusact natuurlijk. Hysterisch. Iets om je schouders over op te halen. Maar ik ben nooit vergeten hoe geraakt ik was. Emotioneel aangerand.

Deze week schoot het voorval me te binnen na een rechtszaak tegen de gemeente Amersfoort. Op 11 september is er een ‘spirituele bijeenkomst’ geweest op het kindergedeelte van begraafplaats Rusthof waar zes mensen energieën van overleden kinderen wilden onderzoeken.

Toen ouders ontdekten dat dit had plaats gevonden, waren ze, terecht, enorm gechoqueerd. Maar wat was er die avond precies gebeurd? Niemand mocht het weten. Uiteindelijk spande een echtpaar dat twee kindjes op deze plek heeft liggen, een kort geding aan om inzage te krijgen in correspondentie van de spirigroep. “Ik heb sinds twee maanden een compleet andere vrouw. Voor haar verwerking is de inhoud van de mails belangrijk.”

Heel begrijpelijk. En dat een rechter hen gelijk gaf is evident. Maar het haalt de pijn niet weg. Waar ik al van de leg was door een retecommerciële Amerikaanse die domweg veel boekjes wilde verkopen, durf ik niet eens te denken aan wat deze mensen voelen. Ik ben geen agressief mens maar degene die een oehoeboeroeseance op het graf van mijn dochter uitvoert is nog niet jarig.

Want, beste mediums, hoeveel lijntjes jullie ook zeggen te hebben met het hiernamaals, bekommer je om het nu. Je kwetst, je vervuilt, je bezoedelt. Niet alleen de kindjes over wie je zo makkelijk spreekt. Maar ook hun mama’s en papa’s. Fikken af van andermans doden. Zodat ook nabestaanden kunnen rusten in vrede.

O en wat Char betreft: ik heb na het interview even geïnformeerd. De gashaard in het hotel bleek stuk te zijn.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden