Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Fietsenmaker Ric is lid van een leesclub

PlusMaarten Moll

Hij is de man met de mooiste tatoeage van Amsterdam. Op zijn linkerarm is een vis uitgezet. Een prachtige ­karper in zwart-wit, die schittert tussen andere, veelkleurige tatoeages. Zijn rechterarm is ook helemaal ten prooi gevallen aan de inkt. Verder: een broek met vegen, vuile handen. Nagels met rouwranden om u tegen te zeggen.

“Ik heb een hele stapel boeken op Marktplaats gezet,” zegt hij.

Hij kijkt naar mijn fiets. “Het zadel moet dan wel naar voren.”

Opvanghond Bep snuffelt aan zijn schoenen.

“We konden ze niet meer kwijt, de boekenkasten ­puilen uit en ze stonden in rijen naast de tv.”

Ric, van Segijn en Van Wees Fietsenmakers. Vriendelijk gezicht, zachte blik. Naast een betrouwbare dokter is een goede fietsenmaker onontbeerlijk. Ik zie mijn fiets vaker dan mijn kinderen en wil dat er heel goed voor hem gezorgd wordt.

“Ik heb nu een boek gelezen, over een soldaat met geheugenverlies. Van Anjet Daanje, ken je dat?”

Ric praatte me deskundig en overtuigend de ­‘modieuze’ omafietsen uit mijn hoofd, die mijn dochters wilden toen ze naar de middelbare school gingen.

“En je moet effe een stuk uit de krat zagen, voor je ­billen. En dan zet je ’m met tiewraps vast. Een paar van die klemmen kopen, je weet wel, en dan krijg je dat ding er nooit meer af.”

Hij kijkt me aan en ziet dat ik al die handelingen bij voorbaat al erg ingewikkeld vind.

“Ja, Grand Hotel Europa, van Pfeijffer, die raak je wel snel kwijt, maar de rest…”

Hij verdwijnt naar binnen, waar Bep zich al minuten laat doodaaien door de andere fietsenmakers. Even later hoor ik elektrisch gejank.

Ric is lid van een leesclub. Als ik met mijn fiets bij hem kom, praten we over literatuur en geeft hij tips. Ongevraagd. Van hem kan ik het hebben, hij zette me op het spoor van Zweig.

“De meeste boeken lees je nooit nog eens, toch?” zegt Ric als hij weer naast mijn fiets staat, een melkkrat in zijn handen. Aan één kant is er een stuk uit verdwenen. “Hier moet die hond wel in passen, al is ze wel een ­beetje dik.”

Ik laat het passeren.

“Hoewel…” Ik weet wat er gaat komen. “Soms pak ik Het eiland van de vorige dag en lees ik een paar blad­zijden.” Ric heeft het vaak over Umberto Eco. Ook fijn, want daar hoor je bijna nooit meer iemand over. Ric houdt de doden levend.

Hij kijkt me aan. “Zal ik de hondenmand maar effe op de fiets zetten dan?”

Maarten Moll schrijft vanaf deze week over dagelijkse beslommeringen in de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden