null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Feitelijk zijn we allemaal politieke zwervers en zwevers

PlusTheodor Holman

Als het even kan, maken we van bepaalde terugkerende gebeurtenissen een kerkdienst en een wedstrijd.

Een verkiezingsdebat bijvoorbeeld.

Vroeger leuk. Maar toen moest het een rituele mis worden. “Jij hier staan, en jij daar.”

“Ja, mijnheer de hogepriester.”

“En pas spreken als ik naar je knik.”

Vervolgens worden er enkele rituele teksten en magische spreuken gesproken, plus het gewone volk dat nog een vraag mag stellen (waarop ze toch geen antwoord krijgen) en de dienst is in volle gang.

Je zou bij een debat willen dat het om argumenten gaat, maar die hebben tijd nodig en tijd is junkfood voor reclame. Je kunt als politicus – tip – beter tijd kopen bij een populair programma, dan dat je je eigen geprefabriceerde amateurgrapjes semispontaan uit je betweterige bakkes laat rollen.

Trouwens, politici willen zelf ook niet echt argumenteren. Wanneer argumenten daadwerkelijk doorslaggevend zouden zijn, gingen de debatten over de hoofden van de mensen heen met als gevolg een nog grotere saaiheid. Althans, voor de meerderheid van de kiezers.

Nuanceren betekent immers: het ontwarren van een aantal knopen die anderen met lijm hebben verstevigd nadat ze fanatiek en zo stevig mogelijk waren gelegd. En dat kost tijd, zonder garantie dat het lukt.

Zo’n debat eindigt altijd in een uitslag van een merkwaardige wedstrijd. Hoe kan je scoren? Met oneliners, grapjes, argumenten, op schoonheid, met fouten? Steeds weer die vraag: wie was de beste? Alsof dat eerlijk door ons, journalisten en columnisten, beantwoord zou kunnen worden.

“Ik vond Rutte geweldig! Hij weet tenminste van de hoed en de rand en wees de anderen terecht.”

“Nou, geef mij maar Kaag. Die durfde tenminste.”

“Sorry hoor, maar ik moest weer erg lachen om Geert.”

“Dat kan wel, maar inhoudelijk was Lilian toch de beste.”

“Als het gaat om inhoud, moet ik toch zeggen dat Wopke iedereen achter zich liet. Hij was duidelijk en vertrouwenwekkend.”

“O, nou, dat vond ik juist van Jesse.”

Elk oordeel is evenveel waard.

Hoeveel kiezers verdiepen zich in een ideologie, kunnen en willen politieke kwesties volgen?

Feitelijk zijn we allemaal politieke zwervers en zwevers. We stemmen ons eerst af op wat onze ouders deden en vinden uiteindelijk onze eigen stem. Partijen waarop we hebben gestemd, toetsen we meestal aan de dikte van onze portemonnee. Bevalt ons dat niet, dan stemmen we wat anders. Tenzij je een heel goed mens bent, natuurlijk…

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden