Plus Column

Feis was een jongeman die z'n leven op orde begon te krijgen

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Op de eerste dag van dit nieuwe jaar is een groot muzikaal talent verloren gegaan. En misschien wel een groter mens. Faisal Mssyeh, beter bekend als rapper Feis, was een jongeman van 32 die zijn leven op orde begon te krijgen: een goeie baan, samenwonen en gedreven om weer nieuwe muziek uit te brengen.

Op oudejaarsdag plaatste hij nog van ergens hoog in een gebouw in zijn Rotterdam een filmpje op Instagram van al het vuurwerk, met daarbij een tekst waarin hij ondubbelzinnig zijn doel voor 2019 uitdrukte: nieuwe muziek uitbrengen.

Die muziek zou de opvolger worden van zijn in 2014 uitgebrachte solodebuut Hard van buiten, gebroken van binnen. Daarop legde hij uit hoe hij het eenzame straatleven achter zich had gelaten en probeerde iets te maken van zijn talent.

Zijn muzikaliteit, humor en eerlijkheid in combinatie met die altijd hese stem en Rotterdamse tongval maakten van hem een genot om naar te luisteren. Feis vormde daarmee een voorbeeld voor vooraanstaande Nederlandse rappers van verschillende generaties, van Hef en Kempi tot Boef en Ronnie Flex.

Hij verheerlijkte het straatleven niet, maar durfde zich kwetsbaar op te stellen over de uitzichtloosheid ervan. Ik interviewde hem in 2014 voor de Volkskrant. In dat gesprek noemde hij steevast zijn moeder en ­collega-rapper en broeder Winne als zijn grote voorbeelden.

Sindsdien verheugde ik me op de dag dat we een vervolg zouden maken op dat artikel. Zijn vrolijke lach en gouden tand zullen me voor altijd bijblijven.
De enige woorden die recht doen aan Feis, zijn z'n eigen woorden:

Ik wil een villa voor m'n moeder aan het strand,
m'n broertje verrassen met wat euro's op de bank.
Jelisha verrassen met de vraag om haar hand,
Ik lever alles in voor een dag zonder krant

zonder honger, zonder ziektes, zonder strijd, zonder angst.
Soms met Winne in de club, flamboyant.
Roly' om z'n pols en een zwembad in z'n pand.
Ik wil die dingen ook, daarom ren ik extra hard

en geef ik m'n alles. Ook al geef je me alles,
wat betekent dat alles? Dat er mensen lijden is mijn schuld niet.
Maar ook een dromedaris ziet zijn eigen bult niet
Kijk toe en laat het geschieden, hier zien we liever

alles zwart of wit en denken we kleurloos.
In een land waar een man z'n god vervangt voor de euro.
Empathie onderdrukt door de woorden van een journalist,
vind de god in jezelf, al ben je atheïst.

Individualist, we stelen om te delen.
En niemand is zonder zonden, zelfs nonnen gestenigd.
Ik doe mijn best en draag een steentje bij.
Progressie boeken, uitgeverij.

En je leert niet alles van je lessen.
Ver van je bed plus zijn we niet meer dan mensen
En Feis is slechts een rapper,
maar misschien doe ik morgen weer een poging de wereld te redden.

Hey, ik ben geen superman.
Anders zou ik de wereld redden.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden