Max Pam en Martin BrilBeeld Artur Krynicki

Experts – wie dat ook mogen wezen – zijn hoopvol

PlusOm de wereld

Eén kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Deze week: het Covid-19-syndroom.

Linke ketchup

Max Pam

Elke dag vraag ik mij af of ik ‘het’ heb. Bij elk kuchje, bij elk scheetje, bij elk teken van mijn lichaam denk ik: misschien heb ik het wel opgelopen. Eigenlijk voel ik mij uitstekend, maar dat doet er niet toe. Er is steeds de onrust dat ik kan worden overvallen door een onzichtbare vijand die mij ziek maakt. Ik heb dat ook als ik naar buiten ga om boodschappen te doen. Vanavond eten wij hamburgers, maar – verdomme – nou is de tomatenketchup weer op! Mondkapje om en toch nog even snel naar de supermarkt gefietst. Daar holt een haastige klant vlak langs mij heen en verderop zie ik iemand die zo stiekem mogelijk in de holte van zijn arm niest. Hij loopt door alsof er niets aan de hand is.

Eenmaal thuis denk ik: het zal toch niet zo zijn dat een flesje ketchup mij de das om gaat doen. Ezel die ik ben! De incubatietijd van het virus is twee weken, denkt de misantroop in mij, nog even wachten en dan weet ik het. Zo gaat het elke dag opnieuw en elke dag opnieuw wordt de deadline één dag verschoven. Ondertussen leef ik door alsof er niets aan de hand is.

Pas als er een vaccin is uitgevonden en ik daarmee ben geïnjecteerd, zal de onrust voorbij zijn. Daarom volg ik de berichten over het vaccin op de voet. In Oxford schijnen onderzoekers al een heel eind op streek te zijn met een strategie die bedoeld is om Covid voor de gek te houden en uit zijn tent te lokken. Op Wall Street stegen de aandelen van Gilead Sciences spectaculair, toen het farmaceutische bedrijf meldde dat de eerste resultaten van een virusremmer hoopgevend zijn. En verder verscheen het bericht dat Sinovac Biotech, een private onderneming in Peking, inmiddels een Covid-19-vaccin heeft ontwikkeld dat resusaapjes beschermt tegen het corona-virus. Dat laatste zou een bevestiging zijn van het complotachtige idee dat China al lang zo’n vaccin bezit, maar nog even wacht om ermee voor de draad te komen.

Experts – wie dat ook mogen wezen – zijn hoopvol dat het vaccin nog voor het eind van het jaar beschikbaar zal zijn. Overal ter wereld zijn fabrieken gebouwd om het vaccin te produceren. Het is een fascinerend idee dat fabrieken als estafettelopers klaar staan, terwijl zij nog niet eens weten hoe het stokje eruit zal zien. Ik moet dus nog even geduld hebben, voordat ik een oproep krijg van mijn huisarts om mij te laten vaccineren. Intussen moet de psychiater mij maar een bètablokker voorschrijven tegen de spanning. Alles voor uw en mijn gezondheid!

***

Paul Brill

Nieuwe staatjes

Lieber Frans! Aufwachen! Het is midden op de dag en je zit al te knikkebollen.”

“O hallo Ursula. Entschuldigung, scusa, I am sorry. Ik word altijd een beetje suf van de anticoronapil die we bij de lunch krijgen.”

“Je moet meer water drinken. Die raad heb ik gekregen van een viroloog die op mijn afdeling een paar deuren verderop woont, Herr Osterhaus. Over de negentig, maar altijd zeer geopi­nieerd. En ga een goed boek lezen. Ik ben bezig met de memoires van Guy. Boeiende lectuur.”

“Echt waar? Maar van zijn prachtige droombeeld is zo weinig terechtgekomen.”

“Kom, kom, Frans. Het is allemaal een beetje anders gelopen, maar onze geliefde Unie bestaat nog steeds.”

“Ja, maar het is een lappendeken geworden. Dat was niet wat ons voor ogen stond.”

“Dat is waar. Hoeveel lidstaten zijn er nu? Ik ben de tel kwijtgeraakt. Herinner je je onze

laatste Eurotop in 2029? Ik weet nog dat ik de vergaderzaal rondkeek en niet eens meer wist wie welk land vertegenwoordigde.”

“Ja, dat was een krankzinnige bijeenkomst. Al die nieuwe lidstaten bij elkaar. Catalonië, Baskenland, Corsica, Bretagne, Schotland, Lombardije, Sardinië, Noord-Macedonië.”

“Je vergeet Beieren. Dat ik dat nog heb moeten meemaken: Beieren los van Duitsland. En nog wel vertegenwoordigd door een koning! Koning Ludwig de Vierde. Ein verrückter Narr.

“En natuurlijk Vlaanderen en Wallonië. Dat waren toen al een jaar of vijf zelfstandige staten. En elke keer maakten ze weer protocollaire problemen. Moesten we met z’n allen op de foto en wilde de Waalse premier absoluut op dezelfde rij staan als zijn Vlaamse collega. En als hij zijn zin niet kreeg, ging hij klagen bij de Franse president. Maar ja, na de afscheiding van Corsica en Bretagne moest die natuurlijk ook een toontje lager zingen.”

“Ja, dat is wel de wonderbaarlijkste uitkomst van onze regeerperiode: dat door al die nieuwe Italiaanse en Spaanse staatjes en door de afscheidingen in Frankrijk en Duitsland jouw oude vaderland van de weeromstuit een van de leidende mogendheden van Europa is geworden. Dat vind je stiekem vast wel mooi, Frans.”

“Foei Ursula, de correcte term is moederland. En je weet best: Europa is mijn eerste moederland en Limburg mijn tweede.”

“Mooi gezegd, goede vriend. Gelukkig is het allemaal onze verantwoordelijkheid niet meer. Wij hebben het fijn hier in Zorgcentrum Junckerhof.”

Dit was de laatste bijdrage van Max Pam en Paul Brill.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden