Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Even ontschermen na maanden online interviews

PlusMarjolijn de Cocq

Ik ga op reis en ik neem niet mee... mijn laptop. Ik ben uitgeschermd. Totaal uitgeschermd. Ja ik weet het, waar zouden we de afgelopen maanden geweest zijn zonder al die schermmogelijkheden... Maar na Hangoutsvergaderen en Hangoutsborrelen en interviews via Skype, Zoom, FaceTime en WhatsApp snak ik naar schermloze dagen bovenop een Bretonse klif met uitzicht op de oceaan. Glaasje wijn, boek erbij, niks meer aan doen.

Want het vooruitzicht na die weken vakantie is toch ook weer Hangouts, Skype, Zoom, Face-Time en WhatsApp. Terug naar ‘hoe het was’ gaan we niet en zou ik ook niet meer willen. Want met de wijsheid en techniek van nu, is het niet zinnig meer te noemen om een ochtend op en neer te vliegen naar Kopenhagen voor een interview met een Groenlandse schrijver die die dag bij zijn Deense uitgever op bezoek is.

Doe ik dus niet meer.

Het ging trouwens ook niet zo. Ik kom erop omdat op mijn bureau de roman De onzichtbaren (De usynlige) ligt van de Noorse schrijver Roy Jacobsen, vertaald door Paula Stevens en onlangs verschenen bij De Bezige Bij. Ik las het boek in september 2018 in het Engels, als The Unseen. Het was me aanbevolen in een boekwinkel op de luchthaven van Oslo, toen ik een ochtend naar Kopenhagen op en neer was voor dat interview met die Groenlandse schrijver.

Alsof je de bus neemt, had ik nog gezegd. Maar mijn vlucht terug werd gecanceld. Ik werd omgeboekt via Oslo. ’s Avonds werd de vlucht Oslo-Amsterdam gecanceld. Met al mijn medepassagiers moest ik de nacht in Noorwegen doorbrengen. Wegens gebrek aan hotelkamers in Oslo moest dat in Hamar, 129,45 kilometer noordelijker.

En zo stond ik dus zomaar op een donderdagochtend in een boekwinkel in Oslo, tussen de betonnen pilaren van de high design lucht­haven Oslo Gardermoen. Het leverde me Roy Jacobsen op. De onzichtbaren gaat over Ingrid Barrøy, een meisje dat opgroeit op een van de eilandjes van de Lofoten. En over hoe niemand die er opgroeit een eiland kan verlaten. Een boek tegelijk rauw en ragfijn van sfeer, met de eeuwige strijd tegen de elementen die het eilandleven is, de rest van de wereld in de verte.

Met 22 uur vertraging was ik thuis. Goed verhaal voor later, slecht voor mijn ecologische voetafdruk. Maar dat was op en neer naar Kopenhagen natuurlijk ook al.

Persoonlijke interviews, ik mis ze. Ik voel me daarna verrijkt, uitgelaten en geïnspireerd. Online interviews zuigen me uit, ze vergen een andere concentratie en leveren andere verhalen op. Maar de afgelopen maanden hebben bewezen dat het zo kan en zo zal moeten zijn, in ieder geval waar het gaat om buitenlandse schrijvers. Maar nu ga ik even ontschermen.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden