Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Even lekker navelstaren, het is immers Boekenweek

PlusMarjolijn De Cocq

Hè ja, laten we nog even lekker navelstaren. Het is per slot van rekening Boekenweek. En we hebben Özcan Akyol die er als auteur van het Boekenweekessay met twee gestrekte benen ingaat – maandag bij DWDD, zijn vaste stek, door zijn optredens daar als ‘televisieschrijver’ (dus commercieel, dus vies) gebrandmerkt. En zeker ook in zijn essay Generaal zonder leger, waarin hij het Nederlandse literaire wereldje neerzet als incestueus, verziekt en volledig gecorrumpeerd.

Waarbij zij aangetekend: gezegend het land waar we even lekker kunnen navelstaren, in dat wereldje van – ik citeer Akyol – ‘futiele recensenten met prehistorische opvattingen’, van ‘marginale polemisten tot cultureel geëngageerde televisiefiguren’; van ‘verstokte literatuurwetenschappers en dogmatische prozaïsten’; van ‘literaire puriteinen’ en ‘chronisch verongelijkten’; van ‘getormenteerde schrijvers’ en ‘verongelijkte auteurs’, ook wel: ‘een zenuwzwak kliekje.’

Het eerste relletje was al geboren toen een in het essay niet bij name genoemde Veenendaalse boekhandelaar zijn naam besmeurd zag omdat Akyol diens dédain voor bestsellerauteur Lucinda Riley beschrijft – die met haar Zeven zussen-reeks de Nederlandse boekenomzet in de zwarte cijfers houdt. ‘Alsof ze een amoebe is,’ spreekt de boekhandelaar over haar. De Koninklijke Boekverkopersbond zou hebben geprobeerd het essay te verbieden – voor Akyol eens te meer bewijs hoe geborneerd de Nederlandse boekenwereld is. ‘De natuurlijke reflex om het kaf van het koren te willen scheiden, zoals we zagen bij de Veenendaalse boekhandelaar,’ schrijft hij, ‘is gelardeerd met tomeloze zelfoverschatting, hardnekkige arrogantie en vooral – het kwalijkste van alles – minachting voor de lezer om wie het allemaal zou moeten draaien.’ 

Onlangs ging een podcast online die mijn overigens zeer gewaardeerde collega Dieuwertje Mertens maakte voor Radio Doc onder de titel De kritiek voorbij. Over hoe boekhandelaren (DWDD!) en lezers zagen aan de stoelpoten van de Literair Recensent. Het klonk als een weeklacht uit een vervlogen tijdperk. And never the twain shall meet.

“Maar het kan toch gewoon en-en?” zei Matthijs van Nieuwkerk in dezelfde uitzending. Dus hè ja, laten we nog even lekker navelstaren. Laten we elkaar nog even moreel superieur de maat nemen op ‘dat duistere hoekje op internet’ #Eus #Boekenweek#DWDD#CPNB. En laten we er dan mee ophouden en handelen naar de kern van Akyols betoog: met boeken – literatuur of lectuur, maar boeken – de honger aanwakkeren naar het geschreven woord. ‘Die liefde moeten we met zijn allen zien over te dragen: academici, schrijvers, ouders, recensenten, mediamensen en leerkrachten.’ Waarvan akte.

Marjolijn de Cocq is chef boeken bij Het Parool. Reageren? m.decocq@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden