Babs GonsBeeld Artur Krynicki

Even bedenken wat we de avond erna als eerste willen doen

PlusBabs Gons

Zoals bij velen is ook mijn leven nogal veranderd in de laatste maanden. Vooral mijn beroep eigenlijk, thuis zat ik toch al veel. Mijn beroep is al lang niet meer het sociale beroep van weleer. Ik zat de laatste maanden menigmaal alleen een hapje te eten in een kleedkamer, zonder contact met mijn mede-artiesten, de bedenkers van het programma, het publiek.

Soms zag ik alleen een technicus die van een afstand een headsetje toeworp dat ik zelf onder mijn kleding moest zien te wurmen. Weinig sociaal dus nog, meer een soort eenzaam entertainment. Ik realiseer me dat ik veel geluk heb dat ik alsnog de bühne op mag, maar in plaats van mensen van vlees en bloed tref ik vooral grote lenzen en schermen. Geen applaus maar een rood lampje dat uitdooft, een zwart scherm om het einde van mijn optreden af te kondigen. Mijn cue om weer alleen naar de kleedkamer te vertrekken. En dan weer alleen door de artiesteningang naar huis.

In april schreef ik voor de radio een gedicht over de ochtend erna. Als alles weer voorbij is. Over hoe we elkaar dan weer ontmoeten, in de straten, op werk. Ik dacht toen dat de ochtend erna in het najaar zou plaatsvinden. Ik stelde me voor dat er een persconferentie zou komen waarin onze minister-president zou aankondigen: het is voorbij. U mag weer kussen, handen schudden, knuffelen, eindeloos logeren, dansen.

Maar ook rouwen, verwerken, troosten, de balans opmaken, ons oude zelf terugvinden, achterstallige liefde inhalen. En natuurlijk de wereld een betere, mooiere en gezondere plek maken. Want we hadden even gezien hoe het ook kan, we hadden schone luchten ervaren, rust en waren ons bewust geworden van de levende natuur om ons heen. 

En ik wilde zo graag, daar ging het hele gedicht eigenlijk om, dat we dan, die eerste ochtend erna, niet meteen de bladzijde van ons oude leven weer zouden omslaan, maar even de tijd zouden nemen om rustig naar elkaar te kijken. Even nog niks zeggen. Samen ademhalen en stilstaan bij het feit dat het over is. En dan weer verder bouwen aan ons paradijs op aarde.

We moeten nog iets langer wachten op de ochtend erna maar laten we met elkaar vast een voorschot op de werkelijkheid nemen. Even bedenken wat we de avond erna als eerste willen doen. Wie als eerste in onze armen sluiten? Op welke muziek dansen? Aan wie de liefde verklaren, want als we íets nu weten, is het dat het leven toch erg kwetsbaar is. En dat je sommige dingen het beste niet al te lang kunt uitstellen. 

Ik weet het, het is een schrale troost, maar misschien geeft het wat hoop.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden