Thomas Acda Beeld Artur Krynick

Ergernissen waar je niks mee kunt

Plus Thomas Acda

Ergernissen waar je niks mee kunt. Bijvoorbeeld als ze bij de bakker het kontje in de snijmachine laten liggen. Terwijl iedereen weet dat dat het lekkerst is. Of een heel dikke man die zijn bromscooter pal voor de supermarkingang zet. Iemand zien parkeren op een gehandicaptenplek die nummerbordtechnisch van hem is, maar je ziet helemaal geen handicap. Zelfs geen vermoeden van een verborgene. Hij danst naar zijn huis. En lacht hij je nou uit? Doorrijden. De man heeft ter behoud van die parkeervergunning vast zijn dooie moeder in de kelder begraven. Sowieso gehandicapten met een parkeervergunning. Ze zijn er nooit! Altijd op pad. Kunnen ze niet een klok aan die paal hangen? Nummer DD 45 RT is weg tot minstens vijf uur – veel parkeerplezier!

‘Maar dan weet je dat ze weg zijn en kun je gaan inbreken.’

Dat kun je nu toch ook? Alleen even uitzoeken waar dat nummerbord woont. Een beetje dief kan dat.

Oma’s die de kinderwagen het zebrapad opsmijten met een ik-heb-gelijk-blik! Soms zelfs liever gelijk dan kleinkinderen, kennelijk.

Dat je niks kunt kopen of je krijgt meteen een mail met de vraag of je als de eerste de beste NSB’er wilt verraden hoe de werknemer het deed. Hoe je de service vond.

Hoe vond u Michael? Was Michael schoon? Gewassen? Benaderde hij u met een glimlach? Wist hij uw naam?

Wat maakt dat nou uit? Ik wist toch ook niet dat hij Michael heette?

En dat Michael straks bij zijn baas moet komen.

‘Mike! Mikey! Fijne gozer. Ga even zitten. Ik heb hier een mailtje van Tineke Bijleveld uit Arshol. Ze vond je niet erg fris, halftien donderdagavond… Heb jij daar iets op te zeggen, denk je?’

Die Balkanorkestjes die met zijn zessen misschien nog wel een leuke Hava nagila in huis zouden kunnen hebben, maar omdat ze zich over drie bruggen in de stad verdeeld hebben allemaal kut klinken. Hamburgers of broodjestonijnvreters in de tram. De dame of vaker nog heer aan de tafel naast je in het restaurant met zo veel parfum op dat je smaakpapillen denken dat je over de benedenverdieping van de Bijenkorf loopt. (Hier heb ik een zelfuitgevonden tip voor – zet het kaarsje tussen jou en die stinkerd. Het scheelt iets.)

Maar de grootste ergernis waar de meeste mensen niets mee kunnen is waarschijnlijk wel dat je eindelijk een columnist gevonden denkt te hebben die al je kleine Amsterdamse ergernissen deelt tot je je realiseert dat hij hier gewoon voor betaald krijgt en jij nog steeds het slechtst af bent. Sorry.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden