Plus Column

Ergens op een trainingsveld in Duivendrecht gaat het verhaal gewoon door

Ellen Dikker Beeld Wolff

Na mijn eerste column, nu anderhalf jaar geleden, ontving ik direct een ­mailtje op mijn gloed­nieuwe Paroolaccount:

'Beste Ellen,
Een behoorlijk leuke column over jouw zoontje en jezelf in Het Parool. Mijn advies is dat je hem steunt met alle liefde en alle mogelijkheden die je hebt, maar in stilte. De wereld waar hij zich in begeeft, verdraagt geen schijnwerpers.'

Ik schrok me kapot. De afzender had tien jaar lang met z'n zoon op De Toekomst rondgelopen. Zijn mail boorde precies in een openliggende zenuw. Natuurlijk had ik me afgevraagd of het wel verstandig was om over deze gesloten wereld te schrijven.

Of ik mijn zoon daar niet onnodig kwetsbaar mee maakte. Het laatste wat ik wilde, was hem schade berokkenen.

Maar ik voelde een grote noodzaak om te schrijven. Sinds de geboorte van mijn kinderen was ik niet in zo'n emotionele achtbaan terechtgekomen. In één week zwenkte ik met gemak van euforie naar paniek en van woede naar verbijstering. Ik lag soms nachten wakker, voerde urenlange gesprekken met mijn vriend, raakte in de ban van de club en al haar perikelen.

Hoe kwam dat toch? Was het de extreme druk? Het moeten presteren, de harde concurrentie, het voortdurende selecteren? Of kwam het door de exclusiviteit, het gevoel uitverkoren te zijn? Misschien had ik gewoon moeite om mijn zoon los te laten in een wereld die ik niet goed kende?

Ik wilde schrijven om te reflecteren, om mijn emoties te kanaliseren, maar vooral omdat ik de verhalen die ik op een presenteerblaadje aangereikt kreeg te bijzonder vond om voor mezelf te houden.

In het belang van mijn zoon moest ik balanceren op een dunne lijn. Niet alles wat ik zag en hoorde, kon ik opschrijven. Ik moest rekening houden met de club, de ouders en mijn zoon.

En natuurlijk ben ik weleens over de schreef gegaan. Ik ben een keer op het matje geroepen bij Ajax en kreeg ook wel­eens een boze blik langs de lijn toegeworpen. Maar meestal bleef het stil. En dat is een goed teken verzekerde een perschef me ooit. Bij Ajax hoor je pas wat als er stront aan de knikker is.

Ik ben blij dat ik het advies uit dat eerste mailtje in de wind heb geslagen, want ik heb de stukjes met veel plezier geschreven. Hopelijk heeft u net zo veel plezier aan het lezen beleefd.

De column stopt, maar ergens op een trainingsveld in Duivendrecht gaat het verhaal na de zomer gewoon door.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schreef zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl


De columns van Ellen Dikker verschijnen in september in boekvorm bij uitgeverij Ambo Anthos

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden