Plus Roos Schlikker

Erbudak: van zonnekoningin naar verdachte

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

“Mooie laarzen heb je aan voor een ziekenhuisdirecteur.” 

“Ja, hè. Zijn Louboutins. Ik heb ze in het bruin en in het zwart. Ik vind ze eleganter dan die van jou.”

“Eeeh bedankt.” 

“Nou ja, ik zeg het maar.”

Er was eens een dame die de hemel in werd geprezen. Ze vloog. En vloog.

Ze steeg zo hoog. Vanaf haar wolk keek ze naar beneden. Naar de mannetjes en vrouwtjes die moesten doen wat zij riep. En ze riep nogal wat. Alle vrijwilligers eruit! Wat nou contract met de zorgverzekeraar? Winst gaan we maken, winst!

Krantenkoppen verschenen vol superlatieven. Er werd zelfs geroepen dat ze staatssecretaris van Volksgezondheid moest worden. Zij was anders. Een vrouw. Een Turks-Nederlandse. Een leider. Op palen van hakken.

In 2010 interviewde ik haar voor HP/De Tijd. Ze was een tikje onbeholpen en niet bang tegen schenen te schoppen of zichzelf te duiden. “Ik vind het niet erg om een fout te maken. Of meer keren,” zei ze. “Dat mensen mij hard noemen, komt doordat ik besluitvaardig ben.” 

Ook een heldere: “De enige reden waarom ik het prettig vind de baas te zijn is dat ik niet iemand boven me tolereer die dom is. Er zijn zo veel domme bazen. Ik heb nooit respect gehad voor hiërarchie of autoriteit.”

Ze kon charmant zijn in haar directheid. “Je hebt veel mensen ontslagen. Heb je dat zonder scrupules gedaan?” “Scrupules? Wat zijn dat? Ik ken dat woord niet.” Ze kende het echt niet. En misschien was dat wel het probleem. Of deed ze alsof? En werd dat het probleem?

Want ze werd zo geroemd. Omdat we behoefte hadden aan een frisse wind. Maar de wind bleek te kil. Te grillig ook. Inmiddels is iedereen vergeten dat Aysel Erbudak ooit werd getipt als staatssecretaris.

Haar koninkrijk is nu een betonnen karkas zonder artsen en patiënten. Komt dat door haar? Of ook door haar opvolgers? Het Slotervaartdossier is een metershoge stapel vol goede bedoelingen, bestuurlijke chaos, machtspolitiek en malversaties.

Erbudak wordt ervan beschuldigd 1,2 miljoen te hebben verduisterd. Zelf noemt ze het ‘verkeerde boekingen’. Van zonnekoningin naar verdachte. Zou ze haar Louboutins nog dragen?

“Ik was een keer met een groep collega-ziekenhuisdirecteuren op studiereis naar Marokko,” vertelde ze in 2010. 

“Na één dag had ik het gezien met die mensen. Een medewerkster van de organisatie maakte op een gegeven een foto van ons. Iedereen stond dezelfde richting op te kijken en ik stond met mijn rug naar de groep toe een aantal vogels te bewonderen die meer mijn aandacht trokken.” Ze liet mij die foto zien en zei: “Kijk, een plaatje zegt soms meer dan duizend woorden.”

Er was eens een dame die de hemel in werd geprezen. Ze blies zichzelf op, ging op haar tenen staan, haar armen wijd gespreid, net zolang tot ze opsteeg.

Ze vloog. En vloog. En vloog. Maar haar vleugels waren van was.

Deze week is er twee jaar gevangenisstraf tegen haar geëist. In het beklaagdenbankje huilde ze. Zonder scrupules.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden