Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Er zijn zorgen of er is verdriet. Dan heb ik toch liever zorgen. Verdriet krijg ik toch wel’

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Iemand die straks de energierekening niet kan betalen, ken ik goed en is 84 jaar. Ze maakt zich ernstige zorgen.

“Wij waken over je. Als jij de energierekening niet kan betalen, dan betalen wij die voor je,” zeg ik.

Daar reageert ze niet op. Het neemt de angst niet weg.

“Ik heb het al altijd koud,” zegt ze.

“Als jij de verwarming op 22 of 24 graden wil zetten, ga je je gang maar.”

Ze schudt haar hoofd. “Ook slecht voor het milieu.”

Haar stemgeluid is mistig.

Ik zwijg, terwijl er zinnen in me opkomen die misschien verkeerd of pijnlijk kunnen overkomen.

“Het wordt herfst en daarna winter,” zegt ze opeens.

Mijn vrouw zegt: “Je hebt nog dat paarse wollen vest. Dat staat je hartstikke leuk en lijkt me erg warm.”

Ze knikt.

“Maar nogmaals,” zeg ik, “je hoeft je echt geen zorgen te maken. Wij willen heel graag dat jij het warm hebt.”

“Je hoeft niet te schreeuwen, ik hoor je wel,” zegt ze.

Haar ergernis is begrijpelijk. Ze wil niet dankbaar en afhankelijk hoeven zijn. Ze is er trots op dat ze altijd haar eigen boontjes heeft kunnen doppen en nu komt er iets dat niet te voorzien was.

Na weer een paar slokjes thee wordt ze onrustig. Ze staat moeizaam op en gaat weer zitten. Net zo moeizaam. Dan zegt ze: “Het is een ziekte.”

“Wat is een ziekte.”

“Alles. Ouderdom, het klimaat, oorlog, energieke aarde… Alles is ziek.”

“Maar jij hoeft het niet koud te hebben.”

“Koud zit ook in je hoofd. En in je hart.”

“Je bedoelt kil?”

“Nee, koud… Je wordt nooit meer warm.”

“Moet je niet weer eens naar de dokter?” vraag ik. “Het kan je hart zijn…”

“Hou op, je begrijpt het niet.”

“Met wat kunnen we je helpen?” vraagt mijn vrouw.

“Met niks.”

“Nou, in elk geval hoef je je geen zorgen te maken,” herhaal ik.

“Ja, dank jullie wel. Jullie zijn weldoeners, hoor. Heus. Maar zorgen vullen m’n kop. Ik wíl zorgen.”

“Hoe bedoel je?”

“Er zijn zorgen of er is verdriet. Dan heb ik toch liever zorgen. Ik krijg toch wel verdriet.”

“Je bent vandaag het zonnetje in huis, merk ik.”

Ze glimlacht.

“Straks als jullie weg zijn, zet ik de tv aan. Dan zie ik dingen die me zorgen baren of rotzooi met spelletjes. De radio biedt enig comfort, tenminste als ik in slaap val. Maar dan word ik dus koud wakker. Als voorschot.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden