Plus Column

Er zijn veel dingen die niet worden gezocht

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Maandag was ik een paar uur lang de eigenaar van een trouwring. Een smal, goudgeel exemplaar met de omvang van een euro. Ik vond hem op straat, aan het begin van de chique Archimedesweg. Ik fietste de straat in, zette me schrap om de heuvel op de fietsen, en toen zag ik hem ineens liggen tussen de rode klinkers.

Zodra ik de ring oppakte, zag ik dat hij beschadigd was. Het oppervlak was niet glad en glimmend zoals ik verwachtte, maar dof en met tientallen krassen. Terwijl mijn vingers eroverheen gleden, keek ik om mij heen.

Maar er was niemand met wie ik mijn vondst kon delen. Niemand die kon bevestigen dat er aan de binnenkant inderdaad 'Bahar' stond gegraveerd. Niemand tegen wie ik kon zeggen hoe vreemd ik het vond dat er geen datum in stond.

Ik stak mijn duim door de ring, maar zelfs voor die vinger was hij te groot. Met mijn hand in mijn zak fietste ik naar huis. Daar zocht ik de ­betekenis op van de naam Bahar.

'Spring in Persian, Kurdish, Urdu, Azerbaijani, and Turkish,' vertelde Wikipedia betweterig. Daaronder een lijstje beroemde Bahars. Voornamelijk Turkse sporters, allemaal vrouwen. Daarna googelde ik 'ring gevonden'.

Een paar uur later stond ik in het kantoor van Bureau Gevonden Voorwerpen in de Korte Leidsedwarsstraat. Aan de muren hingen weeknummers met daaronder allerlei sleutels. Verder stonden er drie stoelen en waren er twee loketten.

"Wat goed!" zei de blonde vrouw aan de andere kant van het glas, toen ik vertelde dat ik een trouwring had gevonden.

"Denkt u ook dat hier Bahar staat?" vroeg ik, terwijl ik wees naar de binnenkant.

De vrouw keek nog eens. "Nee, volgens mij staat er Kahar."
"Kahar?" vroeg ik.

"Ik kijk wel even met de loep." De vrouw liep naar een bureau en haalde een grote Inspector-Gadgetloep tevoorschijn. Ze begon door het glas te turen.

"En?"
"Misschien is het Bahar," zei ze.
"En nu?"

"Nu," zei ze, "mag je dit formulier invullen." Ze overhandigde me een A4'tje. "Als de eigenaar zich niet binnen een jaar en een maand meldt, mag je de ring hebben. Wil je dat?"

Ik keek naar het bekraste goud. "Ik heb liever dat de eigenaar zich meldt. Word ik dan gebeld?"

"U wilt een bedankje?" vroeg ze, terwijl ze het woord 'bedankje' noteerde.
"Nee, dat is niet nodig, maar ik ben wel benieuwd. Worden spullen vaak opgehaald?"

"Meestal niet," zei de vrouw. "Er zijn veel dingen die niet worden gezocht, en veel mensen die iets zoeken wat we niet hebben."

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden