Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

‘Er zijn slaapkamerdeuren die minder hebben meegemaakt’

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Buiten gebeurt er van alles, maar binnen valt het leven soms ook niet mee.

Neem de geschiedenis die ik heb met mijn slaapkamerdeur. Die heeft zich de afgelopen week met een akkefietje verdiept.

We hebben een vete. Nou ja, de slaapkamerdeur maakt het me soms moeilijk.

Het begon een jaar of wat geleden met een lam slot. Ik kreeg de deur opeens niet meer open. De klink ging nog wel omlaag, maar vervolgens kon ik de deur niet openduwen.

Ik moest nog kledingstukken aantrekken en in de badkamer zijn (alleen via de slaapkamer te betreden). En binnen een half uur moest ik de deur uit voor een afspraak.

Geen tijd dus om een peperdure slotenmaker te bellen, maar doen zoals ik het in films al heel vaak had gezien. De deur intrappen.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik moest een keer of tien, vijftien hard op de klink trappen om met gekraak toegang tot de slaapkamer te forceren.

Vriend André – handig met spijkers, hout en sluitwerk – kwam de deur oplappen.

Lieflijker was de deur toen ze zacht openging als een van de dochters zich diep in de nacht kwamen melden dat ze weer thuis was. Soms met niet te onderdrukken gegiechel, en gestamp van hakken of laarzen.

Deze week belde ik André dat ik weer ruzie had gehad met de slaapkamerdeur.

“Wat jij al niet voorwendt om contact te onderhouden,” zei hij, en luisterde naar mijn verhaal.

Nog een half uur voor ik de deur uit moest. En een overhemd te strijken. In de slaapkamer pakte ik de strijkplank, bedacht me dat het overhemd nog boven aan het droogrek hing en zette de plank weer terug, stapte de slaapkamer uit, de deur half achter me dichttrekkend.

Nog geen stap in de hang hoorde ik donderend geraas.

Ik wist het al voor het geluid was weggestorven.

De plank losgelaten voor hij tegen het muurtje stond.

Ik keerde om, wilde de slaapkamer weer binnengaan.

De deur ging maar een klein stukje open.

Was de strijkplank precies tussen muurtje en deur gevallen. (Gaat me nooit weer lukken als ik het probeer na te doen.)

Even diep zuchten. Wensen dat je elders was, jezelf vervloeken om dat haastige gedoe. Waarom ik? fluisteren. Daarna met een liniaal (30 cm) en de bezemsteel geprobeerd een poot van de strijkplank op te tillen om zo de gehele plank te draaien.

Tevergeefs. En geen bijl voorhanden om als Jack Torrance en ‘Here’s Johnny!’ roepend me een weg naar de slaapkamer te banen.

Toen maar heel hard tegen de deur geduwd tot hout krakend versplinterde en ik de strijkplank weg kon duwen.

De deur, met de sporen van het vorige geweld nog zichtbaar, hing er nu compleet mishandeld bij.

“Er zijn slaapkamerdeuren die minder hebben meegemaakt,” zei André nadat hij was uitgelachen.

Ik murmelde maar wat, trok wat met een schouder.

“Ik kom snel bij je langs.”

Er restten nog een paar minuten voor ik de deur uit moest.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden