Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Er zeurt een stemmetje in mijn hoofd

PlusMaarten Moll

Dat je weet dat er nog een stuk chocola in de kast ligt, en dat dat er dan niet ligt (de dochters die op rooftocht zijn geweest).

Dat je denkt dat die mok die op het aanrecht staat wel in de spoelbak is leeggegooid voor je die mok met een zwaai in de vaatwasser zet. Plens koffie over je kleren, en je moest al op weg zijn naar een afspraak.

Of je fiets uit het fietsenrek rukken en dan constateren dat je er geen lucht meer zit in je voorband.

Dat laatste. Turen naar die platte band. Dat zeurende gevoel dat opkomt, kortsluiting, heel hard ergens tegenaan willen schoppen.

Dan schakelen. Oké. Is er een andere fiets? Ja, maar M. heeft de sleutels van haar fiets aan haar sleutelbos, die weer aan de sleutel van de auto zit. Waar ze mee naar haar werk is.

Makkelijkste optie: met het openbaar vervoer.

Maar er zeurt een stemmetje in mijn hoofd: kom op man, aansteller, plak die band!

(Opvoedkunde in de jaren zeventig. Vader: “Goed opletten, want ik doe het maar één keer voor en dan moet je het zelf kunnen. Let op dus. Kijk, je begint… Leg die bal weg of ik steek ’m lek.”)

Naar binnen. Zoeken. Weer die ergernis. Waar is de pomp en wie heeft het bandenplakdoosje kwijtgemaakt? Machteloos zoeken waar nooit een bandenplakdoosje zou kunnen liggen. Achter kasten kijken waar geen ruimte is voor een fietspomp. Schreeuwen.

Resetten.

Ruim twintig minuten lopen naar de fietsenmaker om én een pomp én een nieuw doosje Simson te kopen. “Je hebt geluk, dit is de laatste pomp.” (Wel zo’n ouderwetse, van Jumbo, ‘De enige echte!’)

Met pomp en reparatiedoosje (daar zit tegenwoordig een boekje Instructie banden plakken bij) weer te voet naar huis. Fiets in het trapportaal op z’n kop zetten. Ventiel losdraaien, band aan een kant eraf lichten, het ventiel uit de velg halen, binnenband helemaal uit de buitenband, ventiel er weer in. Hard oppompen en het lek zoeken (alles zonder boekje natuurlijk).

Geen gesis horen. Met het oor heel dicht op de binnenband (wat ruiken banden toch lekker). Nog steeds geen gesis. Oude truc: beetje spuug op het ventiel. Geen belletje dat uiteenspat. Dus geen lek ventiel en geen lekke band.

Waarom dan die platte band?

Toch maar naar boven om een teil water te halen. Weer beneden voelen dat de binnenband nog steeds hard is. Band door het water halen. Geen belletjes. Met de vingers de binnenkant van de buitenband aftasten naar stukjes glas, ijzervijlsel, spijkertjes.

Niets.

Alles weer teruggeduwd, vastgedraaid, opgepompt.

Het zweet tussen je billen voelen glijden. Heel hard zuchten. 41 keer denken: Waarom?

Zin hebben in een stuk chocola…

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden