Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Er waren geen mensen die een ijsje kwamen kopen

PlusMaarten Moll

Ging ik erheen? Dat was de vraag.

Ik twijfelde. Het is vaak een wat teleurstellende excursie, naar een plek gaan waar iets is gebeurd.

In dit geval ijssalon Massimo Gelato in de Van Ostadestraat.

Er is op zulke plekken bijna nooit meer iets te zien van wat zich er heeft afgespeeld. De tijd loopt door en kijkt niet achterom.

Het is een wat morbide belangstelling, maar soms kan ik me niet bedwingen. Als ik over de Linnaeusstraat naar huis fiets kijk ik ook altijd naar de plek op het fietspad waar Theo van Gogh is vermoord. Niets doet meer aan die moord denken. En in de ruim zestien jaar die sinds zijn dood zijn verstreken zijn er miljoenen fietsers over de plek gereden waar hij op zijn rug lag met dat mes in zijn lijf. Maar die hebben de moord niet uitgewist.

Ik ging toch, omdat het ook een gelegenheid was weer eens door mijn oude straat te fietsen, ik woonde een meter of dertig verderop, richting de Ferdinand Bol. Ik ben er niet lang gebleven, en heb er niet veel herinneringen meer aan. Twee keer ben ik er de trap op gesjokt nadat ik voor mijn rijbewijs was gezakt. Dat is ook precies de zin die die periode uit mijn leven karakteriseert.

IJssalon Massimo Gelato zat er toen nog niet. Geen idee wat voor een zaak wel. Even verderop zat toen een grote seksshop. Nu verkopen ze er fietsen.

Bij Massimo Gelato ging het leven ook gewoon door.

Tegenover de zaak zaten mensen op een terras koffie te drinken. Ik hoorde een vrouw heel hard lachen. Een man met een hond liep langs, bleef staan en schudde zijn hoofd. Hij had een beige regenjas aan die je eigenlijk nooit meer ziet. Zijn hond knabbelde aan een harde drol.

Een auto toeterde omdat een andere auto niet snel genoeg een straat indraaide.

Er lagen heel veel bloemen voor de ijssalon. Lagen dik. Rechtop gezet.

Het lichaam was natuurlijk allang weggehaald.

De deur van de ijssalon stond open, maar er waren geen mensen die een ijsje kwamen kopen.

Hier werd vorige week vrijdag de 64-jarige Roy Titawanno doodgestoken door een verwarde man.

Wat een manier om aan je einde te komen.

En dan die dikke haag bloemen tegen de muur van de ijssalon met daarboven de op het raam met plakletters aangebrachte tekst:

Gelato

Makes Us

Happy

Een wrang beeld.

Ik bleef nog even kijken, hoorde een mes of een vork vallen, en weer die harde lach.

Toen stapte ik weer op en fietste verder de Van Ostadestraat in. Na een meter of dertig keek ik schuin omhoog. Voor mijn oude raam stonden bloempotten met kleurige planten en ook zo’n afzichtelijk boeddhabeeldje.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden