Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Er waren erg ongelukkige Oekraïense vluchtelingen, maar zij voelde zich schuldig omdat ze gelukkig was

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Met een vertaalapp probeerde ze in een Nederlandse krant de artikelen over Oekraïne te lezen.

Vooral de kaartjes bestudeerde ze.

Het front leek vast te zitten. En sommigen spraken ook over een ‘frozen conflict’, waardoor het wel jaren kon duren. Er werden vergelijkingen getrokken met Noord- en Zuid-Korea.

Moest ze al terugkeren?

De eerste weken wilde ze niets liever, en ze voelde zich in Nederland toen ook eenzaam.

Maar de laatste dagen probeerde ze haar schuldgevoel weg te werken. Schuldgevoel omdat ze op haar werk in het café had gelachen, omdat er met haar werd geflirt, omdat ze best goed verdiende en zelfs onder de indruk was geweest van de kerstboom, de cadeautjes die zei had gekregen en het rijke eten. Terwijl er in haar dorp gevochten werd.

Haar kinderen genoten ook, maar dan zonder schuldgevoel. Ze keken naar het voetbal, speelden spelletjes op de computer en leken hun vader en grootouders niet heel erg te missen.

Het kon ook anders. Ze wist dat er Oekraïense vluchtelingen waren die erg ongelukkig waren, maar zij voelde zich schuldig omdat ze gelukkig was.

“Ik hoor niet gelukkig te zijn. Mijn kinderen horen niet gelukkig te zijn.” Maar is geluk niet een doel van het leven? En werd haar geluk niet overschaduwd door het feit dat zij hier was en haar dierbaren daar?

“Ben ik dan wel echt gelukkig?”

Tijdens de wandeling met de lieve Anneke bij wie ze in huis woonde, had ze erover gesproken.

“Are you happy here?” had Anneke gevraagd.

“Very,” had ze gezegd, en onmiddellijk voelde ze die steek die haar leek te straffen. Ze was er stil van geworden.

“Are you really happy here, Irina?” had Anneke gevraagd, die de stilte had opgemerkt.

“There is a war... May be they need me.”

“You can always go back.”

Ze knikte. Maar het leek nu net alsof ze hier toch ongelukkig was en dat vond ze ook onaardig tegenover Anneke, die met haar man alles deed om haar en de kinderen gelukkig te maken. En dat was gelukt. Maar hoe kreeg ze dit uitgelegd?

“I want to go back... and I don’t want to go back.”

Nu knikte Anneke.

Het waaide en regende, maar ze had het warm en vond het bos mooi.

Hoe erg zou het haar worden kwalijk genomen als ze hier bleef? Heel erg. Het kon ook gewoon niet. Ze moest die gedachten verdrijven.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden