Beeld Artur Krynicki

Er valt Eddie van Halen veel kwalijk te nemen

PlusNico Dijkshoorn

Gitarist Eddie van Halen is dood. Hij werd geboren in Amsterdam. Dat wordt hier in Nederland gevierd alsof we een Oscar hebben hebben gewonnen in de categorie Meest Onverstaanbare Film Uit Landen Waar Ze Ook Films Proberen Te Maken.

Dat is een beetje de toon in Nederland: lekkere gitarist die Eddie van Halen, allemaal leuk en aardig, met tien vingers op de hals spelen, maar jongens, als je Eddie op zijn klompen hutspot zag eten, dat was genieten. Eddie zelf had helemaal geen moer met Nederland. Zijn familie heeft zich nooit welkom gevoeld. Blij dat ze konden emigreren.

Ik zelf had een heel andere relatie met Eddie. Zonder Eddie zou Bon Jovi nooit hebben bestaan en was er nu geen corona. Ik kan het verband tussen Bon Jovi en de pandemie niet bewijzen, maar ik zou er niet raar van opkijken. Door Jon Bon Jovi hebben veel zangers decennia lang met het haar van Tina Turner opgetreden.

Eddie van Halen was een fantastisch mens en een buitenaardse gitarist, maar er valt hem veel kwalijk te nemen. Jongetjes van 14 die, vooruitlopend op hun eerste vlassnor, maandenlang oefenden op de akkoorden waarmee je Imagine van John Lennon kon spelen, die zaten na Eddie van Halen opeens met een probleem: hoe de fuck kreeg je dat hoge gillende geluid, alsof er drie verdiepingen hoger een baby op de grond viel?

Eddie heeft de lat té hoog gelegd. Vóór Eddie kwam je nog wel weg met wat snaren opdrukken en daar een ingewikkelde kop bij trekken, maar door zijn gegoochel in Eruption en zijn solo in Beat It van Michael Jackson zijn er miljoenen jongens en meisje gestopt met gitaarspelen en daarna vakken gaan vullen in de buurtsuper.

Toch zie ik juist zijn solo in Beat It als een mogelijkheid. Ik heb alleen deze week al vier keer het verhaal gelezen over het opnemen van die gitaarpartij. Hij speelde zo hard dat zijn versterker en de mengtafel in brand vlogen. Michael riep: this solo is hot, Eddie.

Als niet-gitaristen dit soort onzin geloven, dan is er hoop. Ik werk nu aan zo een verhaal in de hoop dat er ooit zoiets over mij zal worden verteld.

‘Dijkshoorn kwam binnen, met die miereneter op zijn schouder, hij pakt zijn gitaar – een roze Fender Telecaster uit 1958 – hij slaat dat ding helemaal aan stukken, hij pakt een lullig gitaartje, kleedt zich uit en speelt in één keer die solo van zeventien minuten. Dat is dus later het nummer Orgasmic Dijkbeheer geworden. Ik was daar bij. Onvergetelijk.’

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden