Natascha van Weezel. Beeld Agata Nowicka

Er mag alleen in badpak of boerkini gezwommen worden

Plus Natascha van Weezel

Op het busstation van Ramallah is het een levendige chaos. De nabijgelegen markt wordt druk bezocht. Voornamelijk door vrouwen met hijab die hier hun ­dagelijkse boodschappen doen. Mijn vriend en ik zijn de enige toeristen. We worden aangesproken door straatverkopers die hun koffie, maiskolven en namaakhorloges aanprijzen: “Very good price, especially for you!

Tijdens onze vakantie in Israël besloten we om ook naar Palestijns gebied te gaan, zodat we de andere kant konden bekijken. Dat bedoel ik nogal letterlijk: we moesten de Muur en een groot checkpoint passeren om Ramallah te bereiken. Daarna reed onze bus lange tijd door een idyllisch, heuvelachtig landschap. Helaas konden we daar niet echt van genieten, want het grootste deel van de reis hingen we boven onze kotszakjes. De medereizigers lachten ons uit om onze zwakke, ­Europese magen.

Tot mijn grote vreugde heeft ons hotel een zwembad. Ik doe mijn lange jurk uit, smeer me in met zonnebrandcrème en spring in het koele water. Ik ben de ­enige bezoeker. Al snel komt de badmeester naar me toe. Hij gebaart bezorgd naar mijn bikini en steekt een verhaal af in het Arabisch. Ik haal mijn schouders ­verontschuldigend op en verklaar in het Engels dat ik hem niet versta. Hij steekt zijn duim op en loopt weg. Even later komt hij terug, met in zijn kielzog vijf mannen. Ze gaan vlak bij me zitten en kijken met open mond naar mijn blote buik, terwijl ze ‘tourist, tourist’ joelen. Wanneer ik het zwembad opgelaten verlaat, zie ik op een klein bordje dat er alleen in badpak of ­boerkini gezwommen mag worden.

Mijn vriend is op hetzelfde moment aan het hard­lopen. Dat blijkt in Ramallah een minder populaire sport dan in Nederland. Onderweg stoppen drie auto’s om hem een lift aan te bieden. Hij weigert beleefd en pakt een grote steen. Op die manier kan hij de vele straathonden afschrikken. Op een kruising komt hij een ­Palestijnse vrouw tegen. Zodra ze hem ziet, rent ze in paniek weg. Wat moet die blonde, bezwete man met een rotsblok? Even later passeert mijn vriend een checkpoint van het Israëlische leger, de steen nog altijd in zijn hand. Pas als de scherpschutters hun mitrailleurs op hem richten begrijpt hij waarvan ze hem verdenken.

’s Avonds drinken we virgin mojito’s – zonder alcohol dus – in een pijnboompittenbos vlak bij het Yasser ­Arafat Museum. We nemen lachend onze dag door. Het is weliswaar interessant om tijdens je vakantie buiten de ­gebaande paden te treden, maar in het vervolg ­zullen we ons toch wat beter moeten voorbereiden op de groteske culturele misverstanden die zich zomaar kunnen voordoen.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden