Plus Column

Er kwamen geen chocoladecroissants

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Precies twintig jaar geleden zakte mijn moeder in elkaar. Ze was even oud als mijn vrouw nu is. Het gebeurde in de gang. Ik dacht dat ik droomde. Alle kleuren ­verlieten haar gezicht, wangen als stoepkrijt in de regen. Mijn vader plukte wat ongestreken kleding van de strijkplank en kleedde haar aan.

Mijn zus en ik keken uit het raam naar hoe mijn moeder op de achterbank van onze auto ging liggen en hoe mijn vader de straat uitreed. Ik vroeg aan mijn zus of ze dacht dat het ernstig was. Ik had geen bloed gezien, dus ik dacht van niet.

Mijn vader heeft het nog vaak over die nachtelijke rit. Over hoe bang hij was. Zo bang dat hij door rood racete en over wat pionnen die op de Amstelveenseweg stonden reed. Hij had zijn rijbewijs kwijt kunnen raken in de nacht dat hij zijn vrouw bijna verloor.

Mijn zus en ik bleven tot de volgende ochtend uit het raam kijken. We zagen de eerste tram en we zagen de kranten­jongens, maar de auto van onze vader zagen we niet. Ik bleef vrij positief en dacht dat ze het ziekenhuis al lang weer hadden verlaten en gewoon chocoladecroissants voor ons aan het halen waren. Maar er kwamen geen chocoladecroissants.

Een paar dagen later zaagde een man het borstbeen van mijn moeder open en zette haar hart stil. Hij was de liefste moordenaar ooit, want een paar dagen later mocht ze weer naar huis. Met knikkende knieën probeerde ik voor haar te zorgen. We liepen samen in slow motion over de Pieter Lastmankade en ik smeerde zalfjes op haar littekens. Het grootste litteken zat op haar borst. Het was alsof de chirurgen voor een keizersnede hadden gekozen tijdens de wedergeboorte van haar hart.

De eerste keer dat ze nieste, was ik zo bang dat ik niet durfde te kijken. Ik dacht dat haar borst open zou klappen. Dat ik haar hart zou zien liggen op een opklapbed van ribben. Maar er gebeurde niets. Haar borst was braver dan ooit.

In de 7300 dagen nadat ze in elkaar zakte is veel gebeurd. Ze heeft drie kleinkinderen gekregen. Een Franse schoonzoon en een Surinaamse schoondochter. En ze is twee keer naar Disneyland Parijs geweest. Ik denk dat dit de mooiste twintig jaar van haar leven zijn geweest. En ik hoop dat er nog twintig zullen volgen. Dat ze nog grijzer mag worden en dat ze flesjes aan achterkleinkinderen mag geven. Maar als dat niet mag, ben ik nog steeds dankbaar. Zo ongelofelijk dankbaar.

Dankbaar voor mijn vader die precies op het juiste moment in Ayrton Senna veranderde en in een stationwagen naar het ziekenhuis scheurde. Dankbaar voor mijn zus die me geruststelde en mijn wereld aan elkaar bleef nieten toen alles op instorten stond. En dankbaar voor iedereen die in het VU-ziekenhuis werkt of heeft gewerkt.

Het leven is kort, maar twintig jaar kan als een eeuwigheid aanvoelen met behulp van dankbaarheid.

Haal chocoladecroissants voor elkaar.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden