James WorthyBeeld Agata Nowicka

Er is ongetwijfeld wifi in de hemel

PlusJames Worthy

Op het Spui zwaait een klein jongetje naar een beveiligingscamera. Het is een roodharig jongetje in een te grote winterjas. Zijn moeder loopt naast hem. Kastanjebruine maillot, gele regenjas, vermoeide ogen.

Hij zwaait naar de camera en zegt tegen haar dat zij ook moet zwaaien. Een paar tellen later gaat de linkerhand van de moeder meerdere keren van links naar rechts. In de Handboogstraat doet hij hetzelfde en op het Koningsplein zwaait hij warempel naar twee beveiligingscamera’s.

Op de tramhalte op het Leidseplein tik ik de moeder aan. “Sorry dat ik je stoor, maar ik zie je zoontje steeds naar beveiligingscamera’s zwaaien.”

“Een paar weken geleden vroeg hij aan me waarom er zo veel camera’s in Amsterdam hangen. En natuurlijk had ik hem kunnen vertellen over de straatroven, de bankovervallen, de steekpartijen en de schietpartijen. Ik had hem kunnen vertellen over dat camera’s afschrikken en dat mensen die slechte dingen doen niet graag gefilmd worden, maar ik vond hem nog te jong voor de waarheid.

“Dus toen verzon je maar wat?”

“Ja, ik verzon maar wat. Een jaar geleden is zijn vader overleden. Begin januari. Kanker deed overduidelijk niet aan goede voornemens. Maar die camera’s dus. Ik heb tegen mijn zoon gezegd dat die camera’s van mijn man zijn. Dat hij die een week voor zijn dood heeft opgehangen. Dat hij met een trappetje door de stad fietste. Zo kan hij ons in de gaten houden, weet je wel? Er is ongetwijfeld wifi in de hemel. En nu zwaait hij dus de hele dag naar beveiligingscamera’s.”

“Dat is prachtig, mevrouw. Stel je voor dat je rechercheur bent bij de Amsterdamse politie. Er is een misdaad gepleegd op een plek. Er zijn geen getuigen. Je kijkt naar de camerabeelden voor aanknopingspunten en dan zie je een klein jongetje zwaaien.”

“Ik zou terugzwaaien,” zegt de moeder.

“Ik ook. Niet terugzwaaien zou een misdaad zijn.”

“Maar wat als hij straks achttien is en nog steeds naar alle camera’s zwaait? Niemand wil toch vrienden zijn met de jongen die naar camera’s wuift? Ze zullen hem pesten.”

“Iedereen wil vrienden worden met de jongen die een vader heeft die er niet meer is maar alles ziet. Als ik ooit sterf, denk ik dat ik je verhaal ga gebruiken. Mag dat?”

“Iedereen mag het gebruiken.”

“Het is zo’n mooi beeld. Een doodzieke die door de stad fietst met een trappetje. Het is als die fietsscène in Turks Fruit, maar dan met de dood achterop. En dat de dood dan de schroeven aangeeft.”

De vrouw roept haar zoontje, hun tram komt eraan. Hij zwaait naar een camera die aan een gevel hangt en springt de tram in. Ik zwaai naar hem, maar hij ziet me gelukkig niet.

Hij is naar de beveiligingscamera in de tram aan het zwaaien.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Lees ook:
Hun stairway to heaven begon in de kelder van de hel
‘We gaan weer in de zee schuilen,’ zegt zijn dochtertje
Het is 04.23 en ik sta te jojoën voor 2 overvallers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden