Artikel Wit Beeld Agata Nowicka

Er is niets veranderd op ons vakantieadres. Toch is alles anders

Plus Femke van der Laan

We waren langzaam naar Italië gereden. In etappes van maar een paar uur. Elke dag kwamen we een stukje dichterbij. Ik had vijf dagen uitgetrokken om er te ­komen. Alle tijd.

Eigenlijk waren we al eerder op reis gegaan. Op de dag dat ik geboekt had, vertrokken we van huis: in onze hoofden lieten we de stad achter ons en reden we naar het zuiden. Snel, zonder tussenstops. We hoefden er maar aan te denken of we stonden al met onze slippers op de grindweg. Boven aan de heuvel. Er was niets veranderd, alles was nog hetzelfde.

Tijdens de autorit deden we het ook, verder reizen in onze hoofden. Naar voren, naar de grindweg. Maar langzaamaan werd de uitkomst onzekerder: zou alles nog wel hetzelfde zijn? Het huisje, het zwembad, het uitzicht over de heuvels? In al die jaren dat we er kwamen, was er nooit iets veranderd. Elke zomervakantie opnieuw troffen we alles precies zo aan als het jaar ­ervoor. Nu waren we er twee jaar niet geweest en leek de kans opeens levensgroot dat niets meer hetzelfde was.

“Ik wil niet dat er iets veranderd is,” klonk het vanaf de achterbank.

“Ik ook niet.”

“Nee.”

Ik zag het als kinderlijk conservatisme. Eerst. Toen we nog in België reden. Alles bij het oude willen laten, paste bij hun leeftijd. Tegen de tijd dat Zwitserland onder onze banden vandaan schoot, voelde ik hetzelfde: laat er één plaats op de wereld zijn waar alles blijft zoals het is. Uiteindelijk was ik langzaam de heuvel opgereden. Veel langzamer dan waar de kuilen in de grindweg om vroegen. Alle tijd.

Nu is het avond en zit ik boven aan de heuvel. Het is donker. De kinderen liggen in bed. Dezelfde bedden als tijdens al die andere jaren. Ik denk aan vanmiddag, aan hoe we aankwamen. Aan hoe alles bekeken werd. Elk detail. De potten met geraniums op het terras: hetzelfde. De pentekeningen aan de muur: hetzelfde. De kleine blauwe steentjes in het zwembad: hetzelfde. Net als de supermarkt in het dorp, de rijen met olijfbomen in de verte en het geluid van de krekels. Zo was het. En zo is het nog steeds.

Ik kijk naar de deur. In het licht van de buitenlamp zie ik vier paar slippers liggen. Door elkaar. Ik weet welke kleuren ze hebben, zwart, grijs, goud en groen, maar in het zwakke licht lijken ze tot morgenochtend allemaal geel. Ik sta op uit de ligstoel en voel de warmte van de dag uit de tegels komen. “Hetzelfde,” fluister ik.

Er is niets veranderd hier, maar alles is anders.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden