Beeld Agata Nowicka

Er is maar één ding erger dan een oude lul zijn: jong talent zijn

PlusNorbert ter Hall

‘Hey Norbert, toen ik in de vijftig was, zei je ooit dat het tijd werd dat die oude lullen plaats moesten maken voor jong talent.’

Niet heel lang geleden kreeg ik een berichtje van mijn alom gewaardeerde en gerespecteerde collega Ben Sombogaart dat zo begon. Het schaamrood staat me nog steeds op de kaken.

Toch vond ik dat echt. Als beginnend regisseur, zonder opleiding, probeerde ik een plek te veroveren in een wereld waarin alle plekken permanent bezet leken. Inmiddels ben ik zelf in de vijftig en weet ik dat er maar één ding erger is dan een oude lul zijn: jong talent zijn.

Veel initiatieven in de filmwereld zijn bedoeld voor jong talent, meestal in de vorm van een competitie, een talentenjacht. Dat lijkt een aantrekkelijk opstapje, maar net als bij een missverkiezing worden ze vooral georganiseerd voor het eigen gerief van de organisatoren. Het houdt ze aan het werk en maakt jou, de jonge maker, zo vroeg mogelijk afhankelijk van hun goedkeuring. Ik heb maar één advies: trap er niet in. Het is een onverzadigbaar monster, een vampier die eeuwig op zoek is naar vers bloed. Jong talent ben je maar heel even. Morgen zijn ze alweer op zoek naar nieuwe slachtoffers. Ik heb veel jonge collega’s fysiek en mentaal zien sneuvelen onder het juk van jong talent.

Dat is zonde en absoluut onnodig.

Als je van regisseren je beroep wilt maken, moet je je concentreren op de marathon, de duurloop, niet op de korte sprint. Waarschijnlijk maak je dan heel andere keuzes dan die voor snel en daardoor vaak eenmalig succes. Omwegen en misstappen blijken een onuitputtelijke bron van inspiratie. Er is gelukkig geen recept voor succes of een goede regie. Of iets lukt blijft, voor het allergrootste deel, een wonder van toevalligheden. Hoe ouder je wordt, hoe groter de kans dat je zo’n wonder weet te herkennen als het langskomt. De meeste grote regisseurs pieken pas na hun zestigste. Tot die tijd mag je gewoon iets voor jezelf doen.

Gelukkig liet collega Ben me toentertijd gewoon ­lekker raaskallen. Hij zal wel in zijn vuistje hebben ­gelachen. In elk geval sloot hij zijn berichtje af met: ‘Heel blij dat je op jouw leeftijd nog steeds mooie films en series maakt. Ze worden steeds beter.’

Ik zou daarop willen antwoorden: you ain’t seen ­nothing yet, Ben.

Reageren? n.terhall@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden