Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

Er is altijd iemand de eerste. Die moet dus wachten

Plus Femke van der Laan

“Nog eentje?”

De kroegbaas is achter zijn toog vandaan gekomen en naar mijn tafeltje gelopen. Dat had niet gehoeven. Het is stil in zijn zaak. Aan de bar zitten twee vrouwen. Ze praten zacht. Dat is het. Er is geen muziek. De geluiden van de straat komen nauwelijks door de grote ramen heen. Alleen de bel van de tram af en toe. Ik kan het water in de spoelbak horen. En de koelkast die aanslaat. Zijn vraag had hij ook vanachter zijn bar kunnen stellen. Nog eentje?

Hij pakt mijn theeglas met twee handen op. Zijn duimen legt hij op de rand van het glas, zijn vingers onder het schoteltje. Klem.

“Graag.”

“Gaan we doen.”

Hij knikt naar de stoel tegenover me.

“Wacht je op iemand?”

Ik knik. “Ja.”

De vrouwen aan de bar roeren zich. “Toch niet op een man, hè?” klinkt het.

Ik kijk naar de vrouw die de vraag stelde. Ze ziet er lief uit. Als iemand die wel wacht. Ook op een man. Van de andere vrouw weet ik het niet zo zeker.

“Ik wacht op een vriendin.”

“Gelukkig. Op mannen moet je niet wachten.” Het is de ander. Ze klinkt fel, maar ook alsof ze er al heel wat wachten op heeft zitten. Alsof ze een beetje moedeloos is, het vloeken en tieren voorbij, maar zich nog wel geroepen voelt anderen te waarschuwen. Voor het wachten.

De kroegbaas kijkt me aan. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. Zijn voorhoofd rimpelt verontschuldigend. Zijn duimen haalt hij even van het glas af. Dat zit dan zomaar aan mijn bar, zegt zijn houding.

“Wil je het wifiwachtwoord?” De kroegbaas knikt naar mijn telefoon. “Of een krant?”

Ik bedank en zeg dat het vast niet lang meer zal duren.

De man loopt terug. “Er moet er altijd eentje wachten,” zegt hij onderweg tegen de twee vrouwen.

“Hè?”

“Er moet er altijd eentje wachten. Iemand is de eerste. Die moet wachten. Het maakt niet uit of het een man of een vrouw is. Er zijn mensen de eerste, en andere mensen niet. Soms kom je precies tegelijk aan, dat is dan mooi, en anders wacht je gewoon even.”

Het is stil aan de bar.

“Ik ben altijd de eerste,” klinkt het dan. Het is de felle vrouw.

De kroegbaas en de andere vrouw knikken. “Ik ook,” zeggen ze. Precies tegelijk. Dan kijken ze alle drie naar mij. Ik kijk terug.

“De wachters zijn de leukste,” zegt de kroegbaas, “dat zie ik hier altijd.”

“Ik ben ook altijd de eerste,” zeg ik snel.

“Op de wachters dan maar.” De lieve vrouw steekt haar glas in de lucht. Ik til mijn hand op. Mijn thee is er bijna.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden