Erik Jan HarmensBeeld Artur Krynicki

Er is al zoveel ónduidelijk in het leven

PlusErik Jan Harmens

Als je in Amsterdam-Buitenveldert de oprit neemt naar de snelweg richting Utrecht, rij je langs het Amstelpark. Tussen de bomen staat een schildersezel van zwart metaal opgesteld waaraan vier grote gele letters hangen die ’s nachts oplichten. De letters vormen samen het woord PARK. 

Ik weet niet wie het bedacht heeft om een bord te plaatsen aan de rand van een park met daarop het woord PARK, maar ik vind het geweldig en het smaakt naar meer. Wat mij betreft mag er aan elk vaartuig in de haven een spandoek komen te hangen met daarop de tekst BOOT. En kleine bordjes aan elke lichtmast langs de weg: LANTAARNPAAL.

Zonder bord weet ik ook wel dat het Amstelpark een park is, maar juist het overbodige van de verduidelijking geeft rust. Want er is al zoveel ónduidelijk in het leven, bijvoorbeeld wat iemand bedoelt als hij zegt: “Laten we binnenkort een keer afspreken.” Meent hij dat dan of zegt hij het alleen maar uit beleefdheid? 

In het laatste geval: waarom stelt iemand voor iets te doen terwijl hij niet wil dat het ooit gaat gebeuren? In het eerste geval: wat betekent binnenkort, is dat voor het einde van het jaar? Wie gaat het initiatief nemen om af te spreken? En betekent een keer afspreken één keer?

Er zijn ook dingen in het leven die onduidelijk zijn, maar die ik niet hóéf te begrijpen. Liedjes bijvoorbeeld, daar kun je gewoon naar luisteren en klaar. Ik ben al jaren gefascineerd door het nummer I Love Music van het Ahmad Jamal Trio (zoek het er even bij op Apple Music, Spotify of YouTube). Jamal ramt werkelijk op de toetsen, het is een woeste worsteling. De aanslagen klinken hortend en stotend, een beetje zoals het in mijn leven vaak gaat. Bijzonder is dat het soms lijkt alsof iemand de opname met zijn vinger tegenhoudt, dan klinkt het even heel vals.

Na 3 minuut 50 komen er vanuit het niets contrabas en slagwerk bij. De muziek is ineens gedragener, vrediger, een beetje zoals ik zou willen dat mijn leven wat vaker is. Nu kun je met je vingers meeknippen, zoals mensen doen bij het horen van ‘een moppie jazz’. Jamal vernielt die harmonie ook weer, dan wordt zijn pianospel toch weer onbehouwen. Precies zoals in het werkelijke leven alles toch weer naar de tief gaat, net als je denkt dat het op rolletjes loopt.

I Love Music van Ahmad Jamal is een muzikale verbeelding van chaos en vrijheid, vernietiging en vrolijkheid. Ik snap niets van het nummer, maar het geeft niet en bovendien zijn andere dingen in het leven wél duidelijk. Neem nou dat bord aan de rand van het Amstelpark, met daarop het woord PARK.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Op deze plek schrijft hij elke week over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden