null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Er ging eindelijk weer eens iets gebeuren, en wat was er anders te doen?

PlusMaarten Moll

Natuurlijk zat ik op de sneeuw te wachten.

Er ging eindelijk weer eens iets gebeuren, en wat was er anders te doen? (Ik verheug me er ook al op om komende week, als de avondklok zal ingaan, vanaf acht uur ’s avonds naar buiten te kijken om te zien hoe gezagsgetrouw we zijn.)

Er had zich een soort opwinding meester van me gemaakt.

“Het gaat sneeuwen vandaag,” zei ik ’s ochtends tegen M. Ik wist dat ik als een jongetje klonk dat nog niet veel heeft meegemaakt.

Voor twaalven zat ik al klaar aan mijn bureautje aan het raam en keek ik naar buiten. In afwachting van het manna. Stapel kranten erbij.

Om 13.16 uur was er nog geen grijze lucht te zien.

Rond 14.00 uur zag ik het langzaam veranderende licht.

Om 14.43 uur waaiden de eerste, dunne vlokken voorbij.

En toen begon het echt te sneeuwen.

In het verzorgingshuis hier tegenover stonden ze voor de ramen te kijken.

Lachende gezichten.

(Ik herinnerde me hoe ik mijn dochters, toen ze nog klein waren, ’s avonds wakker maakte om samen naar het sneeuwen te kijken. Open mondjes.)

Toen ik in de ochtend met Bep had gelopen, had ik achter een tuinhek twee dik ingepakte meisjes gezien. Ze keken naar boven. Een slee aan hun voeten. Duidelijk ongeduldig.

“Wanneer dan?” riep een van de meisjes. Bij de ander bungelde één want aan een touwtje uit de mouw van haar jasje. Ze had een geweldig mooie snotneus.

15.30. “De sneeuw blijft niet erg liggen!” riep ik.

Maar niet veel later zag ik dat de sneeuw de auto’s had omzwachteld.

16.10. Oudste Dochter kwam Bep ophalen en stuurde een filmpje van een uitgelaten hond die over de sportvelden raasde.

“We kwamen op een veld waar nog niemand had gelopen,” zei ze, toen ze de hond weer kwam brengen, en ze glimlachte gelukzalig. En de sneeuw knirpte zo lekker onder je schoenen... Wat? Is het knerpte? Oké, pap, knerpte. Jij je zin.”

Om een uur of vijf fietste ik naar de supermarkt.

Ik zag al dat het geen Bunny-sneeuw zou worden.

(Een sneeuwpak dat iemand onzichtbaar kan maken – zie De verborgen geschiedenis van Donna Tartt.) Maar het was fijn om me door de striemende ijsnaalden te laten geselen.

Zondagochtend wandelden we naar restaurant Polder om koffie af te halen. (Zeer goede brownies daar!)

Zon, en een vijandige temperatuur. De sneeuw zag er al armoedig uit. Alleen nog maar goed voor ijsballen.

Bep hapte in langzaam wegsmeltende sneeuwpoppen.

Toen we weer in onze straat terugkwamen was de sneeuw verdwenen.

De sleeën hingen alweer aan hun haken in de schuren.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden