Beeld Artur Krynicki

Er bonkt maar één naam door mijn hoofd: Taylor Swift

PlusNico Dijkshoorn

Eerst hield ik het geheim. Ik voelde aan alles dat dit niet goed zou gaan vallen bij mijn muziek­vrienden. Ik praatte met ze mee over de nieuwe plaat van Real Estate en of er op dat ene liedje van Sufjan Stevens nu op een oude Moog werd gespeeld, maar ondertussen bonkte er maar één naam door mijn hoofd: Taylor Swift.

Ik had Ryan Adams nodig om haar te ont­dekken. Ik had me laten misleiden door haar stadionshows, de rare showbizzruzietjes, de 14-jarige bakvissen die haar adoreerden. Nu durf ik het te zeggen: ik ben een bakvis van 60 jaar.

Pas toen Ryan Adams de hele plaat 1989 van Swift coverde hoorde ik waar ze over zong. Over het verbreken van een relatie, alleen aankomen in een vreemde stad en hopen dat het licht uit de duizenden ramen je enige troost gaat bieden.

Ze komt uit de countryhoek. Dan heb je meteen een voorsprong. Countryartiesten willen zo mooi mogelijk een verhaal vertellen. Ik luisterde haar oude platen en hoorde een stortvloed aan prachtige zinnetjes.

In het liedje Fifteen zingt ze: ‘Cause when you’re fifteen, somebody tells you they love you, you’re gonna believe them.’ Ik werd er stil van. En jaloers. In één zinnetje het leven van miljarden samenvatten. Met de verkeerde schooltas een nieuwe school binnenlopen, niet weten waar je je jas op moet hangen, overal aan twijfelen en je dan vastklampen aan alles wat ook maar een beetje van je lijkt te houden.

Taylor Swift is mijn favoriete schrijfster. Wanneer ze boos is verschijnen er ontredderde figuren in haar liedjes, wanneer ze verliefd is zingt ze over een overbekende angst: je hechten aan de plekken waar je hand in hand met hem of haar doorheen loopt en dan al weten wat er gebeurt als je weer alleen bent: ‘And I hope I never lose you, hope it never ends, I’d never walk Cornelia Street again.’

Ik luister nu al maanden naar haar laatste plaat, Folklore. Een meesterwerk. Het mooiste liedje vind ik The Last Great American Dynasty. Swift zingt over Rebekah Harkness, een excentrieke vrouw die de plaatselijke bevolking schoffeerde. Steeds weer komt er een prachtige zin voorbij: She had a marvelous time ruining everything. Los uit de pols schetst Swift de huidige sfeer in de wereld. Bang zijn voor alles wat anders is. Niks willen opschudden. Een beetje leven en dan geruisloos sterven.

Swift heeft het huis van Rebekah Harkness gekocht. Zo te horen heeft ze daar een marvelous time.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden