Ashgan El-Hamus.Beeld Sjoukje Bierma

En zo werd 1 juni 2020 een dag van schreeuwen

PlusAshgan El-Hamus

1 juni 2020. Het was zover. De zijden pakken zouden uit de kast getrokken worden. De baarden getrimd, de haren geföhnd. We zouden onze schoenen poetsen, en meer van die dingen die we anders nooit doen. De cola zou bruisen als nooit tevoren. We zouden onszelf verdrinken in bakken popcorn, zoet en zout door elkaar, want iedereen zou zich voor even geen zorgen maken. Wat waren we eraan toe ons met dertig man in een donkere zaal op te sluiten, in rode velours stoelen, alsof er nooit iets anders bestaan had. Na afloop zouden we het, met tranen in onze ogen, hebben over hoe we het gemist hadden. Hoe we eindelijk weer uit één stuk zouden bestaan.

Ik had bedacht erover te schrijven, op deze plek, op deze dag. Het is fijn om het over kleine dingen te hebben in tijden van crisis, dacht ik. Dan kunnen de mensen hun hoofd leegmaken. Misschien lukt het me wel om er een paar aan het lachen te maken, net op tijd, voordat iedereen het ongegeneerd gniffelen voorgoed verleerd is.

Het is 1 juni 2020, en ik kijk naar de gestreken kleren, klaar om mee uit genomen te worden. Als een kind dat een uitje naar de speeltuin beloofd is, staren ze me aan. Maar het voelt niet als een dag om te spelen. Gestreken stof blijkt niks waard als er kreukels in je hoofd zitten. Ik heb geen zin in popcorn en het voelt misplaatst om mensen aan het gniffelen te maken. Ik ga niet naar de bioscoop, en ik kan het niet over kleine dingen hebben. Want niemand bestaat echt uit één stuk als de wereld er uit twee bestaat.

Er was geen zachte, rode stoel. Er waren hoekige, grijze stenen die door de zool van je slippers prikken. We waren niet binnen in het donker, maar buiten, op een plein waar de zon scheen. Het had net zo goed, of misschien wel beter, kunnen regenen. Niemand droeg zijde, het was geen dag voor zachte stof. Geen dag voor comfort, zoals we hadden bedacht. Massaal verkozen we ongemak boven gemak. Op 1 juni, om vijf uur, was er geen krachtiger beeld mogelijk dan een compleet lege bioscoopzaal, vol mensen die vandaag het grote boven het kleine verkozen.

En zo werd 1 juni 2020 geen dag van eindelijk weer popcorn en colaboeren in een bioscoopstoel, maar een dag van schreeuwen. We konden niet anders.

Vandaag is het een week later, wordt het schreeuwen alleen maar harder, en wil ik je iets vragen.

Lieve bioscoop, voed ons op. Breng het plein naar je zaal, en laat ons zien wat we moeten zien. Er komt een dag dat je stoelen weer troosten, je muren weer gevuld worden met gegniffel en onze buiken met colaboeren. Maar voed ons nu op, het is nodig, en rood velours kan ook vechten. Net zolang tot mensen de adem ontnemen weer iets is dat enkel film doet. Je scherm is groot, dat gaat niet over kleine dingen.

Strijk je scherm en voed ons op.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden