Column

En weer viel een held van zijn voetstuk

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Afgelopen weekend viel er weer een held van zijn voetstuk. Ze vallen tegenwoordig om als dominosteentjes. De grootheden stoten elkaar elke dag om met hun ­afstotelijkheid.

Mijn grote jeugdheld Jamie Carragher, ex-oerverdediger van de mooiste voetbalclub ter ­wereld, spuugde vanuit zijn auto op een gezin dat in een andere auto zat. Het was ook geen mooie rochel of zo, nee, het was meer sproeien wat Carragher deed.

Spugen ziet er te allen tijde armoedig en ploerterig uit, maar de gefragmenteerde fluim van Jamie vloog door de lucht en landde pal op de definitie van poverheid in het woordenboek.

Verdomme, dacht ik, want Carragher was een van mijn laatste helden. Wat zou Carra doen? was iets wat ik me dagelijks afvroeg als ik op de drempel van onnozelheid stond.

En voor Carragher was er Morrissey, maar de mooiste popliedjesschrijver van de wereld gooide zichzelf op een dag van zijn voetstuk, deed allemaal onnodig rechtse uitspraken tijdens de val en belandde onder de dubbeldeksbus waar hij in 1986 nog zo prachtig over had ­gezongen.

Ik kijk nogmaals naar het spuugfilmpje van Carragher en sla mezelf voor het hoofd. Waarom maak ik telkens weer halfgoden van mensen die maar in één ding uitblinken? Wat bezielt me? Ik ben een volwassen man, waarom hunker ik nog zo naar helden? Waarom heb ik mensen nodig tegen wie ik op kan kijken?

Jamie Carragher, die op een steenworp afstand van het ouderlijk huis van mijn vader opgroeide, is een van de mannen die in 2005 verantwoordelijk waren voor de mooiste avond van mijn leven.

Liverpool F.C. won op 25 mei de Champions Leaguefinale die het nooit had mogen winnen. En we wonnen mede dankzij de onverzettelijke no-nonsense krijger Carragher.

Hij gooide zichzelf voor elk schot en speelde niet met het mes tussen de tanden, maar met het mes tussen de ribben. Je kon zijn pijn zien. Hij droeg de pijn van de stad met zich mee. De stad die al zo lang niets meer had gewonnen, niets van betekenis in elk geval.

Op die avond zijn mijn vader en ik twee centimeter ­gegroeid. Echt waar. En als we ooit een harttransplantatie nodig hebben, prop dan gewoon een shirtje van Liverpool in zijn of mijn borstkas. Echt waar, rol het shirtje op en prop het achter onze ribben, dan zullen we met gemak de tweehonderd halen.

Maar nog even over helden. Het zijn moeilijke tijden om een held te zijn. Het lijkt haast wel of we willen dat ze vallen. We wachten op de fout met onze telefoon­camera's in de aanslag. En iedereen zal ooit vallen. We zijn maar mensen.

Misschien zijn de enige goede helden wel dode helden. Philip Seymour Hoffman, James Gandolfini, Amy Winehouse, ze staan als een huis op hun voetstuk. Ze zullen nooit meer wankelen.

Ik kijk nogmaals naar het spuugfilmpje van Carragher en sla mezelf voor het hoofd.

Verdomme, ik houd nog steeds van hem.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden