Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

En na drie jaar stilte zong Huub mij even de hemel in

PlusRoos Schlikker

‘Kijk, de hemel huilt.’ Het had een uitroep vol pathos kunnen zijn, zeker op dat moment, maar mijn vaders woorden klonken als een nuchtere constatering. Hij had gelijk. De ruitenwissers piepten onder het gewicht van water dat over de auto werd uitgestort. Ik moet nu huilen, dacht ik, huilen hoort erbij. Waarom zitten we niet te huilen?

Dat deed de lucht blijkbaar voor ons. Het was drie uur ’s nachts. Mijn vader zette de muziek harder. Een Spotifylijst vol favorieten van zijn vrouw. We praatten niet veel. Niet over de ziekenhuiskamer die we voor het laatst hadden bezocht. Niet over het lichaam dat daar was gebleven. Het lijf dat alle warmte losliet. Het lijf dat wij loslieten. Voor altijd.

Huub van der Lubbe zong een liedje dat wij haar beiden zonder dat we het van elkaar wisten hadden gestuurd in een tijd dat ze somber was. ‘Moet je mijn meisje dan huilen. Hou je het niet van verdriet. Huil dan maar meisje huil maar. Maar huil maar niet.’ Ik humde mee. En liet geen traan.

Toen nog niet. In de jaren daarna kon ik het nummer niet horen. Opgespaard verdriet perste zich bij de eerste noot naar buiten. Het was lelijk haperhuilen. Met snot. Schurend ademen. Gehik. En al is er niets tegen tranen, vaak duurde het lang voor ik weer lucht had. Dus sorry, Huub, ik veranderde van zender zodra jij zong.

Zo verdwijnt meer muziek gedurende een leven richting liedjeskerkhof. Nummers die verbonden zijn aan een persoon, een periode, aan al wat pijnlijk is, verliezen hun objectieve staat van zijn. The Phantom of the Opera omdat ik die beluisterde in melodramatische tienerjaren. Het oeuvre van The Counting Crows na een onmogelijke liefde. Fantasy van Earth Wind & Fire dat werd gedraaid op de begrafenis van een studievriendin wier hart was gestopt. Zo’n liedje is nooit meer gewoon alleen mooi. Het heeft eeuwig lading gekregen.

Maar niet alles op het kerkhof is voorgoed dood. In een podcast hoorde ik Linda de Mol laatst vertellen over haar scheiding. Toen ze, tijdens de gelukkige fase van haar huwelijk, met het gezin op wereldreis was, klonk vaak het nummer Here Without You van 3 Doors Down. Die muziek werd na de breuk onverdraaglijk. Grienend zette ze de auto aan de kant als het voorbijkwam op de radio. Maar inmiddels is ze jaren verder. Over haar wonden is voorzichtig huid gegroeid. En Here Without You? Ze zingt het nu keihard mee, juist vanwege de fijne herinneringen.

Een mooi verhaal, vind ik. Want uiteindelijk worden pijnplaten zachter. Alles wordt zachter. Dat is de troost van tijd. Zo’n liedje is inderdaad nooit meer gewoon alleen mooi. Het wordt mooier. Omdat het meeschrijft aan ons verhaal.

‘Meisje niet huilen meisje. Alles komt wel weer goed.’

Deze week hoorde ik mezelf opeens neuriën. De shufflefunctie op mijn telefoon had me een verrassing bezorgd. Eindelijk durfde ik te blijven luisteren. En na drie jaar stilte zong Huub mij even de hemel in. Het bleef droog die dag.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden