Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

En ineens draait alles om zo’n eigenwijs kattenwezen

PlusTinkebell

Tinkebell

Veel mensen met een huisdier zullen dit herkennen. Je vorige week nog ogenschijnlijk gezonde harige vriend gedraagt zich ineens verdacht. Het lievelingseten is niet meer lekker. Het rondje wandelen gaat niet meer gepaard met vreugdesprongen. Of je bestie trekt zich zomaar ongewoon stilletjes terug in een hoekje van de kamer.

De normaal zo prettige eigenschap die vaak maakt dat je dier je beste vriend is, namelijk het niet kunnen praten, wordt ineens onhandig. Want waar heeft ie nou last van?

Ik ben zelf geen hondenmens. Waarmee ik bedoel dat ik geen ervaring met honden heb, dus ik weet niet hoe het bij die dieren gaat. Cavia’s, konijnen idem dito. Maar wat ik wel weet is dat katten expert zijn in het doen alsof ze geen pijn hebben juist op het moment dat ze wél pijn hebben. Zo spinnen ze als ze blij zijn, maar ook als ze doodziek zijn. Bij hoofdpijn kan het gebeuren dat ze je gewoon toestaan over hun kop te aaien en daarbij geen kik geven om maar de indruk te wekken dat ze heus gezond (en dus geen prooi) zijn.

Tot er dus een punt is bereikt waarop acteren niet meer lukt en het daardoor lijkt of er inééns iets mis is. En je, zoals ik vandaag, belandt in een universitair dierenziekenhuis waar de ene na de andere specialist zich buigt over je lievelingswezen omdat hij, in het geval van míjn katachtige hartsvriend, zijn kop ineens niet meer recht overeind kon houden.

Is het een tumor? Een middenoorontsteking? Een zenuwziekte? Of toch een nare kattenhatende buur die hem vergif heeft gevoerd?

Ik moet, terwijl ik in de wachtkamer zit te wachten, mijn best doen om niet te catastroferen. Denkend aan wat er allemaal voor ongeneeslijks aan de hand kan zijn, stromen de nieuwsberichten over fascistische politici die journalisten intimideren binnen op mijn telefoon. De oorlog in Oekraïne. Nog steeds vluchtelingen voor de deur bij Ter Apel.

Mijn mailbox heb ik de afgelopen dagen amper gecheckt en ik zie dat mensen me inmiddels beginnen te appen en te bellen. Tink, waar ben je?

Er is zojuist, naast de neuroloog, een kno-arts bijgehaald. Dat is misschien goed nieuws. Beter een evenwichtsaandoening dan een kwaadaardige tumor. Mogelijk gaan ze een scan maken om te kunnen zien wat er loos is. Zo’n scan kost een fortuin en in gedachten heb ik al afscheid genomen van de reis naar Japan die eígenlijk op de planning stond.

Bijzonder toch. Hoe ineens duidelijk wordt wat nu echt essentiëler is. En dat alles dan gaat draaien om zo’n eigenwijs kattenwezen. De wereld kan m’n rug op.

Dus wie mij probeert te bereiken: ik ben er even niet. Deze dagen draaien om iets belangrijkers.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden