PlusMaarten Moll

En die jongen keek je recht aan als je de fout maakte naar hem te kijken

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Toch even kijken.

En ja hoor, de sticker zit nog steeds op de klep van mijn brievenbus.

‘Nee. Géén ongeadresseerd reclamedrukwerk, géén huis-aanhuisbladen. Nee.’

En daar lag toch een folder van een makelaarskantoor in de bus. ‘Wil jij ook jouw woning verkopen of ben je huurder en wil je weten of kopen tot de mogelijkheden behoort?’ Ze willen graag bij me langskomen voor ‘een gratis waardebepaling en/of (verkoop)advies’.

Meteen verscheurd.

Onder die makelaarsfolder lag nog iets.

Niet een van de briefjes die ik al heel lang niet meer had gezien. Van Prof. Sidiki, of De Grote Meester Mr. Naby, of Professor Madiba. Die al mijn problemen als sneeuw voor de zon zouden laten verdwijnen. Gegarandeerd resultaat in 2 dagen. 100 procent garantie. Betaling na resultaat.

Het was een boekje. De weg naar een gelukkig leven. Geschreven door L. Ron Hubbard.

Inderdaad, de oprichter van Scientology.

Het bracht me terug naar de tijd dat De Slegte nog in de Kalverstraat zat. Zo ongeveer de enige reden om door de Kalverstraat te lopen, was om bij dat boekenpaleis naar binnen te gaan.

Maar je moest de Kalverstraat ook weer verlaten. Ik nam meestal een steegje. En op dat kruispunt van Kalverstraat en steegje stond vaak een jongen. Soort bloempotkapsel. Met bril.

En die jongen keek je recht aan als je de fout maakte naar hem te kijken.

De enige keer dat hij me aansprak, vroeg hij hoe het met me ging.

“Goed,” zei ik, maar ik was met mijn gedachten bij Lentesneeuw, de net voor een paar gulden aangeschafte roman van Yukio Mishima. (Ik weet dat nog omdat ik de folder van de jongen aannam die nog een tijd voorin het boek heeft gezeten.)

“Volgens mij niet,” zei de jongen. “Maar ik kan je helpen.”

“Hoeft niet, hoor,” zei ik, en ik wilde verder lopen.

De jongen pakte heel licht mijn arm, kwam met zijn gezicht iets dichterbij.

“Ik zie dat je ergens mee worstelt,” zei hij op een heel kalme, bijna vaderlijke toon. (Hij was jonger dan ik was.)

“Als je met me meeloopt, kan ik je naar het juiste pad leiden.”

Hij wilde met me naar dat pand op de Nieuwezijds Voorburgwal. De Scientology Kerk. Mijn vriend S. had zich een keer op straat laten overhalen mee te lopen. Hij had een persoonlijkheidstest gedaan met een alarmerende uitslag. Hij was echter te helpen door peperdure cursussen te volgen. Waarna weer peperdure vervolgcursussen gevolgd dienen te worden. Maar met 100 procent gegarandeerd resultaat.

Hij was net op tijd het enge pand én een hersenspoeling ontvlucht.

“En dan ga je me dure cursussen aanbieden?” zei ik.

De jongen schudde meewarig zijn hoofd.

“We kunnen je helpen, ik zie dat je in nood bent.”

“Ik wil lezen,” zei ik, en ik hield de gele tas van De Slegte in de hoogte.

“Ik spreek je nog wel als je een echt boek wilt lezen,” zei hij.

Voortaan keek ik vanuit de verte of ik hem zag staan, om dan zonder hem aan te kijken de steeg in te schieten. Na verloop van tijd zag ik hem niet meer.

Misschien dat hij het boekje had bedoeld dat ik uit mijn brievenbus haalde.

Ook nu, met dat boekje in mijn hand, vroeg ik me niet af of ik in nood verkeerde. Het ongeadresseerde en ongewenste boekje ging bij het oud papier.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden