PlusPunten en komma's

En de winnaar van de prijsvraag is...

In deze rubriek vertellen we waarom we dingen in de krant schrijven zoals we ze schrijven. Vragen? puntkomma@parool.nl

Maxime Smit

Een paar weken geleden stond in deze rubriek een oproep: wat was uw favoriete verhaal in de krant dit jaar? Dat leverde grappige, maar ook ontroerende reacties op. Er waren lezers die zweren bij de dagelijkse columns van Theodor Holman, zaterdagrubriek De Klapstoel werd genoemd en een lezer bewees voor eens en altijd dat de lezers van Het Parool de allerleukste zijn, want die noemde de ingezonden lezersbrieven als dagelijkse favoriet ‘waar je misschien in dit verband niet zo gauw aan zou denken’.

Er was echter één overduidelijke winnaar van deze kleine prijsvraag en dat is de heer Nijkerk uit Amsterdam. Hij wint een Parooltotebag en de eeuwige roem van plaatsing in deze rubriek. Dit is zijn inzending, ook een heel mooie overigens om bij stil te staan in de aanloop naar de kerstdagen en het nieuwe jaar:

‘Mijn favoriete stuk: alle stukken van Tuğrul Çirakoğlu. Ik vind het ongelooflijk knap hoe hij de observaties die hij door zijn bijzondere werk heeft verkregen inzet om een groot maatschappelijk probleem zichtbaar te maken: dat van eenzaamheid en geestelijke nood. Zijn stukken zijn wars van sensatiezucht. Op onnodige of zelfs misplaatste poëtische leedbeschrijving heb ik hem niet kunnen betrappen. Alles wat hij doet en (be)schrijft, getuigt van een enorme compassie.’

‘De stukken spreken mij ook aan, omdat ik die eenzaamheid en psychische nood met enige regelmaat tegenkom in mijn werk als officier van justitie in Amsterdam. Zo ben ik een aantal maal per jaar betrokken bij sterfgevallen met (aanvankelijk) onduidelijke doodsoorzaak of zelfdoding als oorzaak. Ik bespreek dan op zakelijke wijze met de recherche en met de schouwarts wat er gebeurd is, wat er gebeurd kan zijn of wat er juist niet gebeurd is. Als er geen indicatie is voor een misdrijf als doodsoorzaak, geef ik, zoals dat heet, het lichaam vrij. En dat is het dan. Terwijl er vaak zoveel meer onderliggend leed is, waar het strafrecht verder geen rol in kan spelen. De stukken van Tuğrul Çirakoğlu blijven mij er ook in mijn werk aan helpen herinneren dat we oog moeten blijven houden voor dat onderliggend leed en... voor elkaar. Hulde Tuğrul!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden