Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

En dan valt het woord: overspannen

PlusRoos Schlikker

Soms legt het leven het er dik bovenop. Ik rijd met mijn racefiets door Uitdam als mijn snelheidsmetertje piept. ‘Batterij bijna leeg. Moet ik in de besparingsmodus?’ “Goeie kwestie, Gerrit,” zeg ik, want ik heb mijn fietscomputer Gerrit genoemd. Ik rammel, rommel aan ­knoppen, zoek een resetoptie. Te laat. Langzaam dooft het schermpje. Onbegrijpelijk. Ik was ervan overtuigd dat ik hem voldoende opgeladen had. Maar daar ben ik wel vaker zeker van.

Wie ziek is, zoekt controle. Toen mijn evenwicht enkele maanden geleden begon te muiten en mijn schedel te klein voor mijn hersens voelde, leed ik meteen aan googlekoorts. Die voortdurende draaiduizeligheid moest weg. Wat kon me verlossen? Als een goochelaar die almaar rozen vanachter zijn oren doet verschijnen, toverde de zoekmachine remedies op mijn laptop. Geen suiker eten, wel suiker eten, geen alcohol, een glaasje rood doet goed, genoeg slapen, niet te veel slapen, extra magnesium, pas op voor magnesium! Natuurlijk hielp het allemaal niet. Mijn wereld kolkte door als boomblaadjes in een tornado. Toch tikte ik nachtenlang opnieuw de ziektenaam in.

An obsession is a way for damaged people to damage themselves more,’ schreef auteur Mark Barrowcliffe. Dat is waar. Almaar ben ik bezig oplossingen te zoeken – je zou haast zeggen dat het me ­duizelt, maar dat is flauw, of niet? Als ik mijn neuroloog vertel dat iemand op een website kiwi’s aanwijst als aanstichter van hoofdtolkwaad, is ze heel duidelijk. “Daar is geen wetenschappelijk bewijs voor. Wat er gebeurt, is dat mensen een migraineaanval hebben, maar die nog niet herkennen. Ze eten toevallig een kiwi. Als daarna de hoofdpijn doorzet, leggen ze voorgoed de link met het fruit. Helaas klopt dat helemaal niet.”

Ik knik. Ik snap het zo goed. Het zou enorm lekker zijn één voedselintolerantie de schuld te kunnen geven van een complexe kwaal. Maar het leven is zelden zo simpel. En het hoofd al helemaal niet.

Dus slik ik braaf mijn voorgeschreven pillen die enigszins helpen. Daarnaast beland ik bij een chiropractor gespecialiseerd in evenwichtsmigraine. Hij ziet diverse neurologische haperingen. “Jouw hersenstam is volledig overprikkeld.” En dan valt het woord. Overspannen. “Overspannen in je broekje!” wil ik puberaal roepen. Want natuurlijk ben ik overspannen, iedereen zou overspannen zijn als het ­plafond dagelijks richting vloer tolt waarna de grond aan de hemel kleeft. Of is dit een kip-en-ei-kwestie? Heb ik mijn ­hersenen zo overbelast dat ik letterlijk uit mijn evenwicht ben? Maar ik ben hartstikke stressbestendig. Ik ligt niet wakker van mijn werk. Ik heb oprecht veel plezier in mijn leven. Hoezo overspannen? Hij haalt zijn schouders op en laat me plaats nemen op zijn behandeltafel zodat hij mijn nek kan kraken.

Bokkig wil ik er het zwijgen toe doen. Maar opeens hoor ik mezelf zacht vragen: “Moet ik in de besparingsmodus?” De ­chiropractor glimlacht. Hij knikt. Mijn hoofd ligt losjes in zijn handen en ik sluit mijn ogen. Langzaam dooft het schermpje. Onbegrijpelijk. Ik was ervan overtuigd dat ik me voldoende opgeladen had. Maar daar ben ik wel vaker zeker van.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden