Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

‘En dan stuur je iedereen een Tikkie van 1,25 voor het eten’

PlusMaarten Moll

De meiden waren er. We zaten nog aan tafel na een ­verjaardagsetentje.

Oudste Dochter zocht in de kast het Studentenkookboek (allemaal magnetronrecepten met heel veel kaas), want ze ging een week in Utrecht op het huis van iemand passen en ze zou elke avond vrienden te eten krijgen.

“O, ja,” zei ik schertsend, “en dan stuur je iedereen een Tikkie van 1,25 voor het eten.”

“Nee,” zei Oudste Dochter, “dat vind ik zo flauw, dat doe ik niet.”

“Ik heb daar zo’n hekel aan,” zei Jongste Dochter. “Op Koningsdag had ik vier keer een drankje gehaald voor een vriendin, en laatst had zij iets betaald en toen stuurde ze me een Tikkie van 2 euro … What the fuck? Ik zeg toch ook niet dat ik dan nog vier drankjes van haar krijg? Echt heel stom.”

Ze waren het met elkaar eens, de meiden.

“En ik ga dat echt niet betalen,” zei Jongste Dochter.

“Het ontwricht gezinnen,” zei M., dat gedoe om geld. “Vooral als iemand in een restaurant alleen salade heeft gegeten en niet wil meebetalen voor de ganzen­lever van haar broer.”

“Of de vodkaatjes van vader,” zei Oudste Dochter.

“Het is wodka,” zei Jongste Dochter.

“Vodka!”

“Wodka!”

“Vodka!”

“Wodka! En trouwens,” zei Oudste Dochter tegen haar zus, “ik krijg ook nog geld van je.”

“Hoezo?” zei Jongste Dochter geïrriteerd.

“Van die flessen wijn.”

“Welke flessen wijn?”

“Toen je vriendinnen langskwamen. Die waren eigenlijk voor Mike… Toen moest ik die avond nog langs de supermarkt,” zei Oudste Dochter, ook niet op haar liefst.

“Ik heb je toch een tientje betaald, wat zeur je nou?”

“Dames, dames,” zei ik.

“Maar je hebt drie flessen uit de koelkast gepakt.”

“Ja?” (Heel erg chagrijnig.)

“Dan heb je er maar voor twee betaald.” (Superieur glimlachje op het gezicht van Oudste Dochter.)

“Die derde was niet van jou, hoor.”

“Was dat die fles die hier in de koelkast lag en die ineens weg was?” vroeg ik.

Ze keken me allebei duidelijk geagiteerd aan, alsof ik ze tijdens het instagrammen had gestoord.

“Ik krijg trouwens nog geld van jou van de boodschappen van vorige week, dus…” zei Jongste Dochter, en ze wendde zich weer tot haar zus.

“Die ene fles wijn was niet van jou.”

“Wel.”

“Niet.”

Twee minuten welles-nietes later:

“Wat ben je aan het doen?” vroeg Jongste Dochter.

“Ik stuur je een Tikkie,” zei Oudste Dochter.

“Dat doe je niet!”

“Wel.”

“Meiden, meiden, laten we het gezellig houden,” ­probeerde ik de boel te sussen.

“Je hebt die cake die ik had gemaakt ook opgegeten met je vrienden,” zei Jongste Dochter, “daar heb ik je toch ook niet voor laten betalen?”

“Oké, dan trek ik dat van die fles wijn af. Hoeveel was dat?”

“Je gaat me géén Tikkie sturen!” zei Jongste Dochter bijna schreeuwend.

“O nee?”

Ik sloeg met mijn vuist op tafel.

“Genoeg!”

De meiden keken me geschrokken aan.

“Anders stuur ik jullie een Tikkie, omdat jullie je opvoeding te grabbel gooien.”

Open mondjes.

“Iemand koffie?” vroeg ik vrolijk.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden