Gijs Groenteman Beeld Artur Krynicki

En daar sta je dan. In de ­authentieke slaapkamer van een groot dichter

Plus Gijs Groenteman

Een tijd geleden heb ik besloten om mij niet meer te laten verleiden om Historische Locaties te bezoeken. Ik bedoel hiermee: geboortehuizen van beroemde schrijvers, werkhutjes van dode componisten, slagvelden van beroemde veldheren – dat werk.

Je bent ergens op vakantie. Uit pure verveling besluit je een Historische Plaats te bezoeken – ‘gôh, Ernest Hemingway heeft in het belendende dorp gewoond’. Niet dat je ooit één boek hebt gelezen van Hemingway, maar hij schijnt een opmerkelijke figuur te zijn geweest, en ­verder is er in de wijde omtrek toch niets te doen.

Voor je het weet ben je op zoek naar het ­belendende dorpje, dat achter een bergpas blijkt te liggen die drie kwartier oversteektijd vergt, moet je heel erg je best doen om een parkeerplaats te vinden, vervolgens een duur kaartje kopen om je dan met heel veel mensen tegelijkertijd in een piepklein arbeidershuisje te wurmen waar Hemingway ooit is neergestreken.

En daar sta je dan. In de ­authentieke slaapkamer van een groot dichter.

Maar vóelt het ook als een ­authentieke slaapkamer? Nee, dit soort plekken voelt als een decorstuk. Overal zijn stukjes perspex overheen geschroefd, lintjes ervoor gehangen, ‘niet aanraken’-bordjes op elk interessant object. Ik probeer mij dan voor te stellen dat ik nu ­dezelfde lucht inadem als Goethe ooit deed, of dat Astrid Lindgren ooit over deze zelfde drempel is gestapt. En dat ís dan ook wel zo, maar ik kan daar niks mee. Ik voel geen aanwezigheid van de grootheid in kwestie, vooral de aanwezigheid van heel veel andere domoren die ook in deze fuik zijn gelopen.

Maar voor één plek maak ik een uitzondering.

Aanstaande zondag ga ik naar mijn Historische Locatie der Historische Locaties. Dan betreed ik Abbey Road, waar Beatles-coverband The Analogues hun versie van de laatste plaat van The Beatles opnemen, mét publiek, onder wie ik.

De geschiedenis van The Beatles is groots en onbevattelijk, maar tegelijkertijd wonderbaarlijk overzichtelijk. Ga maar na: ze hebben al hun muziek opgenomen in slechts zeven jaar, bij die opnames waren pakweg tien essentiële figuren betrokken, ­inclusief The Beatles zelf, de meeste opnames waren op ­dezelfde plek, vrijwel al hun liedjes kwamen uit die ene, ­ietwat aftandse en armoedige studio van EMI aan Abbey Road in Londen.

Een studio waarin de technici stofjassen moesten dragen, waar nieuwe apparatuur pas in ­gebruik mocht worden genomen als de directie een stempeltje had gezet en waarin de kantine alleen thee en toast te krijgen was.

Straks sta ik met tweehonderd man samengedromd in de beroemde Studio 2, en zal ik de aanwezigheid van John, Paul, George noch Ringo voelen. Maar tóch ga ik even omhoog kijken en beseffen dat John Lennon onder datzelfde plafond heeft gezongen – ‘Here come old flat top, he come groovin’ up slowly’.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden