Theodor Holman groot artikel roze Beeld Artur Krynicki

En als je dochter wordt verkracht?

Plus Theodor Holman

De ene verkrachter heeft zijn tijd erop zitten, komt vrij en verkracht weer en moordt. Een andere heeft ook zijn tijd erop zitten en leidt verder een keurig ­leven.

Was de moord te voorkomen geweest?

Ja, als je de verkrachter levens­lang in de gevangenis had gehouden.

Maar zou dat niet onrechtvaardig zijn tegenover de tweede verkrachter?

Moet je iedere verkrachter levens­lang geven?

Maar als die verkrachting nu niet honderd procent te bewijzen valt, omdat er geen getuigen waren, wat moet je dan voor straf uitspreken?

Iedere verkrachter zwaar straffen, lijkt me terecht. Maar ook die komt op een bepaald moment vrij.

Ik hoor wel eens dat je verkrachters moet castreren, maar dat lost niks op. De lust zit in je kop, niet in je ballen. En ik vind het neigen naar shariawetgeving waar het ­stelen wordt bestraft met het slachten van de hand. Zelfs al zou het effectief zijn tegen verkrachting, moord wordt sneller een oplossing, omdat je niks meer hebt te verliezen. Lobotomie – het weghalen van hersens – vind ik als straf ook uit den boze; na zo’n operatie verandert de persoonlijkheid en het is helemaal niet gezegd dat je dan een prettiger persoonlijkheid krijgt.

Verkrachting is als een ernstig verkeersongeluk. Het is nooit te voorkomen. Herhaling ook niet.

Willem O’ Duys was de Matthijs van Nieuwkerk in de jaren zestig. Hij zei eens dat als iemand zijn dochter zou verkrachten, hij die man zou ombrengen. Die visie werd hem nogal kwalijk genomen, want eigen rechter spelen mag niet.

Toen mijn dochter een verkrachtbare leeftijd had – dat is tegenwoordig meteen bij de geboorte – had ik toch ook wel zulke fantasieën mocht haar iets worden aangedaan.

Zelfbeheersing is misschien wel het beste teken van een grote beschaving, maar wanneer iemand je dochter heeft verkracht en haar dus welbewust levenslang heeft verwond, begrijp je eigenlijk niet waarom zo’n dader mag leven, hulp krijgt en vrijkomt. Hoe rechtvaardig we onze rechtstaat ook inrichten, daar zit iets onrechtvaardigs in waar je als ouder ook maar mee moet zien te leven.

Onze rechtstaat levert soms te weinig genoegdoening.

Wraak is meestal een slechte keuze.

Meestal.

Maar als ik mijn kleinkind zie spelen en bedenk welke gevaren haar bedreigen, en wéét welk verdriet dan niet alleen wordt gedaan aan haar maar ook aan haar ouders en grootouders, dan eis ik onfatsoenlijke wraak.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.