Gijs Groenteman. Beeld Artur Krynicki

Elton John draagt zijn last met gratie

Plus Gijs Groenteman

Henny Vrienten – een van de weinige echte popsterren die Nederland heeft voortgebracht – reflecteerde donderdag in Het Parool op zijn nieuwste plaat Tussen de regels. Het is het laatste deel van een sterk auto­biografische trilogie, vertelt hij, en bevat alles wat hij te zeggen heeft over zijn eigen leven. “Biografen kunnen de pot op.”

Hij heeft niets met biografieën, en al helemáál niets met pop­biografieën: “Het is altijd hetzelfde: jongetje uit nederig milieu krijgt gitaar, wordt wereldberoemd en gaat rare dingen doen. Ik vind het vermoeden van een leven veel interessanter dan het weten ervan.”

Henny heeft een punt. Ik heb heel wat popbiografieën ge­lezen, en de rise to fame – van arme sloeber tot epische cokesnuiver – heeft inderdaad iets repetitiefs. Toch was ik afgelopen week vol verrukking verstrikt in de autobiografie van Elton John, treffend getiteld Ik, Elton. Op een gegeven moment ben ik extra langzaam gaan lezen omdat ik het niet uit wilde hebben. Terwijl exact het schema wordt behandeld dat Vrienten hierboven beschrijft, al is de gitaar in dit geval een piano.

Uit elke popautobiografie die ik lees blijkt dat ik, als fan, een totaal andere kijk op het leven van popster in kwestie blijk te hebben dan de popster zelf. Zo staar ik me al jaren blind op de acht briljante studioplaten die Elton tussen 1970 en 1975 heeft gemaakt, vanaf Elton John tot en met Captain Fantastic and The Brown Dirt Cowboy. Toen ik ging lezen, verwachtte ik dat Elton eenzelfde obsessie voor die magische zes jaar zou hebben, en elke noot die hij in die tijd heeft opgenomen voor hem van groot belang is geweest. Natuurlijk bleek niks minder waar, want hij weidt bijvoorbeeld veel langer uit over zijn liefde voor papierversnipperaars dan over de opnames van Madmen Across the Water.

Elton vertelt zijn leven na met een hartveroverende Britse ironie, die in de Nederlandse vertaling trouwens volstrekt overeind is gebleven, wat een prestatie is. Hij spaart helemaal niemand in het boek, en in de allereerste plaatst zichzelf niet. Om de bladzijde heb ik hardop om hem moeten lachen. Eigenlijk heb ik nog nooit iemand zichzelf 397 pagina’s lang zo weinig serieus zien nemen.

Het allerfijnste vind ik dat Elton nooit, helemaal nooit het slachtoffer uithangt. Tegenwoordig is het een populaire bezigheid om te bedenken in welke slachtofferrol je zou kunnen kruipen en wie je daar zoal de schuld van kan geven.

Elton, een gezette homoseksuele jongen uit een Engels arbeidersmilieu met een vader die geen affectie kon tonen en een moeder met een kwaadaardig temperament, voelt zich van niks of niemand het slachtoffer. Behalve van zichzelf en zijn eigen wangedrag. Maar die last draagt hij met gratie. Wat een verfrissend boek.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden