Beeld Artur Krynicki

Elke oud en nieuw denk ik aan een gebeurtenis van 20 jaar geleden

PlusTheodor Holman

Sommige verhalen die echt zijn gebeurd, zijn te groot om ze goed en kort te vertellen. Ze zijn te fantastisch, te veelomvattend of ze liggen te gevoelig. De waarheid is soms onbeschrijfelijk. Daarom moet je hem af en toe geweld aan doen.

Zo denk ik elke oud en nieuw aan een bepaalde gebeurtenis van meer dan twintig jaar geleden. Als een straf uit het verleden.

Om twaalf uur had ik mijn moeder gebeld en een gelukkig nieuwjaar gewenst.

“Hoe is het, mam?”

“Erg gezellig. J. is hier. We kijken televisie en drinken nog een glaasje.”

J. was de buurman.

Tot zover niets aan de hand.

Vier uur later belde mijn moeder mij.

“J. is door de politie gearresteerd op verdenking van moord op M.”

Moord!

Die M. was zijn vriendin.

Dat verhaal is goed afgelopen, althans: de buurman had de moord niet gepleegd. Zijn vriendin – net als hij alcoholist – was dood gebleven op een ongelukkig moment.

Het werd een familieverhaal en ik schreef er gulzig over in de krant, maar na al die jaren schrijnt die herinnering.

Die geschiedenis heb ik destijds namelijk misbruikt. Om koddig te zijn. Hoe ik mijn moeder om zes uur ’s ochtends in een sukkelige oude damespyjama aantrof, in totale paniek! Uiteraard liet ik uit de vertelling weg dat ze van de schrik in haar broek had geplast. Hoe ik met de domme politiefunctionarissen communiceerde, hoe de buren naar en wreed kwamen vragen wat er aan de hand was. Ik schreef het op in zinnen om te lachen, hoopte ik.

Maar het verhaal daarachter heb ik nooit kunnen vertellen. Hoe twee mensen op 28 vierkante meter van elkaar hielden, maar de verleiding van de drank niet konden weerstaan, hoe hun levens waren verwoest door hun verleden, hoe ze bij elkaar steun zochten, maar niet konden uitdrukken wat ze voelden.

En hoe J. – na twee dagen te hebben vast­gezeten – zichzelf dooddronk, nadat hij niet op de begrafenis van zijn geliefde had mogen zijn, omdat de ouders hem toch verdachten van moord op hun dochter.

Elk jaar op oudejaarsavond komen alle ­spelers in deze geschiedenis mij in mijn geest bezoeken. Dat eindigt altijd met een beeld van mijn moeder.

“Waarom heb je dit verhaal zo in de krant gezet?”

Zo…

Ik gaf geen antwoord. Toen vroeg ze: “Waarom vond jij het om te lachen?”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden