Plus Column

Elke ochtend kijkt hij of de Canta er nog staat

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De meeste mensen balen als ze een lekke band hebben, maar dat geldt niet voor Edwin. Toen hij vanmorgen op de Roelof Hartstraat de deur uitging en zag dat een van de wielen van zijn zilveren Canta plat was, belde hij enthousiast de ANWB. Hij is al veertig jaar lid, naar volle tevredenheid. De service is namelijk altijd uitstekend.

Dat ze je auto komen maken, is al een cadeau, maar deze keer stuurden ze ook nog een aardige blonde knul. Die ligt nu al een tijdje op de grond met een soort boor in zijn handen, zijn gespierde armen in de lucht. Hij bood aan om maar meteen alle vier wielen te verwisselen van winter- naar zomerbanden, en daar zegt Edwin natuurlijk geen nee tegen.

Vier kleine wielen staan tegen de muur. Edwin wijst ernaar met zijn wandelstok. "Die ik nu krijg zijn groter. Niet veel groter, maar toch."

Edwin is slecht ter been, heeft een wandelstok en kan nauwelijks trappen lopen - vandaar de Canta - maar voor deze jongen daalde hij met alle plezier de trap af. Dit is zo'n aardige knul. Had hij dat al gezegd?
Terwijl hij naar het tafereel kijkt, vertelt hij over zijn wagentje.

Hij heeft 'm al vijf jaar. Het was nogal een investering, want zo'n Canta lijkt misschien een eenvoudig ding, maar hij kost mooi wel 15.000 euro.

Geen probleem, want hij heeft er veel plezier van, zelfs het wassen van de auto vindt hij leuk. Complimenten over zijn glimmende Canta neemt hij graag in ontvangst; het is uiteindelijk toch een soort verlengstuk van jezelf.

Edwin moet er niet aan denken dat ie wordt gestolen. Elke ochtend als hij opstaat, kijkt hij uit zijn raam naar de overkant van de straat om te kijken of de Canta er nog staat. Hij heeft een stuurslot, dat helpt wel een beetje, maar die dingen zijn zo populair. Niet per se in het bekakte Zuid, maar in Noord rijden er heel veel. Hij vermoedt dat de meeste zijn gestolen.

"De wielen zijn in orde," zegt de ANWB-jongen, nog steeds met de boormachine in zijn hand, een echte posterboy.

De huisgenoot van Edwin komt de trap af lopen. "Gaat het goed hier?" vraagt hij.

"Jazeker," antwoordt Edwin, "Hij is weer fantastisch." Hij knikt richting de Canta, maar het kan ook de jongen zijn.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden