Johan FretzBeeld Artur Krynicki

Elke familie heeft wel een eigen Maurice de Hond

PlusJohan Fretz

Na dik twee maanden thuisisolatie vonden de mensen het hoog tijd om hun innerlijke Jort Kelder te bevrijden. Als we nu gewoon zouden doen alsof het virus niet meer bestond, dan zou het virus vanzelf niet meer bestaan.

Ja, we hadden allemaal op het balkon staan klappen voor de mensen in de zorg, we hadden elke jongere die het maar waagde een stap buiten de deur te zetten ongeveer medeplichtig verklaard aan genocide, maar ook aan onze opofferingsgezindheid zaten grenzen. Bovendien: iemand, Ward, een verre neef uit Loppersum, was thuisviroloog. Elke familie heeft wel een eigen Maurice de Hond. 

Ward had gezegd dat je in de zon veel minder makkelijk corona kon oplopen. Dat had hij gezien in een grafiek. Hij had ooit een Teleaccursus statistiek gevolgd, behoorlijk recent, in 1995 om precies te zijn, dus hij zou het wel weten. 

In elk geval beter dan die doemdenker Ab Osterhaus. Van die man werd je toch depressief? Die konden ze beter in quarantaine plaatsen, in een afgesloten studio met een camera op zijn snufferd, en hem vertellen dat hij vanaf nu 24/7 op NPO 1 zou worden gelivestreamed, tot er een vaccin is. Blijer kon je Ab niet maken, als je er tenminste een vat Rioja naast zou zetten.

Hoe dan ook: dit was Holland, van het beroemde lied met de zin ‘15 miljoen mensen, die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde’. Het RIVM, tot voor kort nog net niet aangemerkt als religieus instituut en Jaap van Dissel nog net niet als de paus, moest maar eens een toontje lager zingen. Je had geen anderhalve meter nodig, maar gewoon wat goede wil. 

Met overtuiging was je als mens in staat om over hete kolen te lopen. Was corona krijgen misschien een teken van een zwakke wil? Je moest het zo zien: als je de troep in je kamer onder het bed veegt, dan zie je de troep niet meer. Dan is de kamer feitelijk toch gewoon opgeruimd? Of als je de enveloppen met aanmaningen in een oude schoenendoos wegstopt, dan ben je toch schuldenvrij?

En dus stroomden de nieuwsberichten binnen, waarvan de koppen, als je ze fraai opmaakte en hardop voorlas, samen pure coronapoëzie vormden:

‘Drukte op meerdere plekken
 in het land: politie grijpt in. Op
bepaalde plaatsen te druk, vooral rondom
water.
RIVM: Afstand houden lukt steeds
minder goed.
Mag ik na 1 juli met drie vriendinnen
in een bungalow overnachten?

Boa’s ontruimen park Somerlust
wegens drukte.
Boa’s vergeten eigen regels
Na Ontruiming.
Boa naar ziekenhuis na belaging door
Jongeren op strand IJmuiden’

En ik? Ik verlangde hevig naar een gevoel van normaliteit. Niet naar het nieuwe, maar naar het oude normaal. Dus wie was ik om met geheven vinger te wijzen op andermans zondige gedrag? Bovendien begreep ik de regels steeds minder goed. Dertig man in het theater, inclusief personeel, exclusief personeel. 

Sporten in de sportschool niet, buiten wel, met anderhalve meter, zoals overal, behalve in het vliegtuig, daar volstaat een mondkapje, maar bij rijles hoeft dat niet, de auto is tenslotte geen vliegtuig.

Geen wonder dat iedereen probeerde om de wetten naar zijn hand te zetten. Zelf bleef ik nog maar even binnen, maar stiekem hoopte ik dat de durfals op de volle kades en stranden gelijk zouden krijgen: dat het virus zou verdwijnen, op pure wilskracht.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden