Babs Gons Beeld Het Parool

Elf zakken kleding met verhaal van de hand doen

Plus Babs Gons

Hoeveel, vraagt een vrouw, en ik kijk naar de jumpsuit in haar handen. Ach, zeg ik, wat was ik daar verliefd in, dat was de zomer van 2005. Die, zeg ik, en trek ‘m snel uit haar handen, verkoop ik toch maar niet. Daar ben ik nog niet klaar voor, besluit ik.

Ik deel met een ­vriendin een kraam in de IJ-hallen, vastberaden elf zakken kleding van de hand te doen. Maar zo makkelijk is het nog niet, merk ik. Al bij het uitpakken van de eerste voel ik de verhalen komen en stromen. Kijk nou, zeg ik, tegen de jurk die een vrouw omhooghoudt, hierin kwam ik erachter dat ik zwanger was. Oh, en deze broek kocht ik op het vliegveld toen ik terugkwam van de begrafenis van mijn grootvader in Houston. Hoe duur is die, onderbreekt een meisje. Onbetaalbaar, antwoord ik. Hoeveel, vraagt iemand die een rok ­omhooghoudt. Ach, neem die maar mee, het werd nooit wat in die rok.

Twee euro, biedt een stem achter een ­Levi’s. Nee vier, zeg ik, want je koopt ook mijn droom. Tot gisteren dacht ik namelijk dat ik deze ooit nog ging passen. En deze riem, zeg ik terwijl ik ’m uit de handen van een man trek, heeft me heel de zomer van 2014 bij elkaar gehouden. Wat gaat u ermee doen? De man deinst lichtjes terug.

Misschien was het de hitte, misschien gewoon mijn compulsieve verteldrang dat ik de hele dag meer met het verleden bezig was dan met kledingstukken. Desondanks is het me toch gelukt om een flinke stapel kleding te verkopen.

Als we bijna weg willen rijden, zie ik dat ik een jurk ben vergeten. Ik ben gelijk weer terug bij de etalage waar ik ’m voor het eerst zag. Hoe ik hem aandeed en hij precies paste. Hoe ik ­middenin de winkel stond voor de grote spiegel en zag hoe goed de winkel paste bij de jurk, hoe de muziek die opstond ook paste bij de jurk.

Hoe goed de jurk danste. Dat de verkoopster en de andere klanten ook al zo geweldig pasten. Bij het naar huis fietsen bleken ook de fiets en de straat een mooie match te zijn.

Maar thuis, alleen, zonder de mensen, de winkel, de muziek, de glimlachjes, stond de jurk niet meer zo leuk. En dan zit er niets anders op dan de verkoopster, de winkel, de lachende mensen, de radio en de straat er ook bij te kopen. Je bent een stuk duurder uit, maar dan heb je wel wat. In de auto terug tel ik de opbrengst, wie weet is het net genoeg.

Vanwege het zomerreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spoken word-artiest, schrijver en docent Babs Gons maakt ons deze weken deelgenoot van haar belevenissen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden