Lezersbrief

‘Elektrisch op vakantie? Veel te optimistisch’

Paroollezer Winfried Bij vindt dat er veel te optimistisch wordt gedacht over elektrisch rijden. ‘Zo’n laadstation kan al die vraag naar elektriciteit nooit aan, laat staan de infrastructuur eromheen.’

Beeld Shutterstock

Leuk om met tien auto’s elektrisch naar Lyon te rijden (Het Parool, zaterdag), maar volgens mij wordt hier een denkfout gemaakt. Een proefje met een klein aantal wagens zal best goed verlopen, maar in de massa van het voltallige verkeer gaat deze opzet hoogstwaarschijnlijk grandioos stuk.

Op een zwarte zaterdag is het energieverbruik aanzienlijk hoger (optrekken en remmen in files van in totaal 800 kilometer in twee of drie rijen dik, airconditioning hoog, accucapaciteit laag). Er zullen ongetwijfeld ­midden op de snelweg auto’s pardoes stilvallen, met een nog grotere chaos tot gevolg.

Stel dat het inderdaad lukt om een elektrische auto in tien minuten weer op te ­laden, dan betekent dat op zo’n­ piekdag tienduizenden auto’s die ­minstens tien minuten staan te ­tanken.

Vijf auto’s per uur (vanwege het ­wisselen op een laadpunt) is vijf keer 24: maximaal 120 auto’s per dag die kunnen opladen op één tankpunt. Maak het 150. Om zo’n 100.000 auto’s op te kunnen laden zijn 650 laadpunten ­nodig. Hoe gaan we dat faciliteren?

Zo’n laadstation kan al die vraag naar elektriciteit nooit aan, laat staan de infrastructuur eromheen.

Mijns inziens wordt er veel te optimistisch gedacht over elektrisch ­rijden. Ongetwijfeld is er voor het woon-werkverkeer een goede oplossing te vinden, maar bij alles wat daarbuiten valt wordt het moeilijker. Het is overigens de vraag of we überhaupt nog wel met z’n allen naar Zuid-Europa moeten rijden.

Ik ben er nog niet zo zeker van dat elektrisch rijden door middel van ­accu’s het in de toekomst helemaal gaat maken, nog afgezien van het ­immense vrachtverkeer op de weg.

Eigenlijk is reizen de afgelopen 150 jaar veel te goedkoop geworden, en vervoeren we veel te veel over veel te grote afstanden. Alles moet maar kunnen, en we leggen onszelf nauwelijks een beperking op. Lopen is de menselijke maat. Alles buiten die ­actieradius is luxe.

De prijs die we voor die luxe betalen is buitensporig laag, niet allen ten aanzien van het milieu, maar ook ten aanzien van ruimte, zowel in de binnenstad als in het schaarse weidse landschap.

Een bezinning over verkeer zou niet verkeerd zijn. Niettemin, een aardige testrit met elektrische auto’s, die tien jaar geleden niet mogelijk was.

Winfried Bij, Amsterdam 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden