Roos Schlikker. Beeld Marjolein van Damme
Roos Schlikker.Beeld Marjolein van Damme

Eindelijk zagen we een Rutte die iets vertelde wat hem raakte

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Mijn zoons hebben een nieuwe verschrikkelijke gewoonte. Wanneer ik vriendelijk verzoek of ze de gympenzee in de gang willen opruimen, hun bordjes ín de vaatwasser kunnen zetten in plaats van erop of niet met merkstiften piemels willen kladderen, roepen ze onmiddellijk: “Rústiiiiiiig.”

Punt is: ik voelde me rustig, maar deze reactie brengt me zo tot razernij dat het gesprek doorgaans eindigt met een loom wegsloffende koter en een moeder die naschreeuwt: “IK BEN HELEMAAL NIET BOOS!”

Ik moest hieraan denken door een radio-interview met Sylvana Simons. Er werd teruggeblikt op het coronadebat waarin zij Rutte kalm ondervroeg over de immuniteitslijstjes en wie daar wel of niet op stonden. Redelijke vraag. Belangrijk ook. En nogmaals: zonder stemverheffing. Rutte deed het voor de bühne anders voorkomen. Hij riep: “Wat doet u geïrriteerd, mevrouw Simons.”

Simons riposteerde: “Sorry? U denkt dat ik geïrriteerd ben? U moet me eens meemaken als ik geïrriteerd ben. Geenszins.”

Nu, op de radio, legde Simons uit waarom het zo kwalijk is wat daar gebeurde. “Ik sta daar gewoon mijn werk te doen. Het is een schoolvoorbeeld van gaslighting. Ik stel een inhoudelijke vraag en omdat iemand het antwoord niet weet, begint ie over mijn staat van zijn. Een staat van zijn waar je op neer mag kijken. Want geïrriteerd… waarom zou je geïrriteerd zijn? Daar mag je op neerkijken.”

Voor de duidelijkheid: Simons stelde slechts een vraag. Heel beheerst. Zoals vaak. Je kunt een liefhebber zijn van haar partij of niet, maar er is vrijwel geen debater die zo kalm blijft in de Haagse arena als zij.

En wat trouwens als ze wel ergernis had laten blijken? Waarom is emoties tonen een zwaktebod? Toonde Rutte maar wat meer emotie. Er ging een zucht van opluchting door het land toen hij tijdens de slavernijexcuses een kleine bibber in zijn stem liet horen. Eindelijk zagen we een man die iets vertelde wat hem raakte.

Toch moet vervolgens zo snel mogelijk het masker weer op. Ook volgens de communis opinio. Toen Sophie Hermans in een debat door Wilders ‘Ruttes tassendrager’ werd genoemd en zij van haar à propos raakte, werd ze in kranten weggezet als labiel poppetje. Vind je het gek dat Hermans in een eindejaarsinterview herhaaldelijk benadrukte hoe onterecht dit was. Want: “Ik móést helemaal niet huilen.”

Nou en? Je bent niet af als je huilt. Natuurlijk, wanneer je door gierende uithalen en een gezicht vol snot niet meer in staat bent coherente zinnen uit te brengen, is dat onhandig. Maar kunnen we alsjeblieft stoppen met mensen die emoties hebben weg te zetten als ongeschikt?

Ik weet in elk geval wie ik sterker vind. De man die grijnzend, appeltjes etend en “Gaaf, gaaf!” roepend het land bestuurt – en die wanneer hij in de penarie komt een ander beschuldigt van emotioneel gedreven gedrag – of een vrouw die een scherpe vraag stelt. Of ze dat nou met of zonder irritatie doet.

Ik ga dat filmpje van Rutte en Simons maar eens aan mijn addergebroed laten zien. Heel beheerst uiteraard. Want nee: IK BEN NIET BOOS!

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden