Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Eindelijk een docu die niet lollig doet over de rug van dieren heen

PlusNico Dijkshoorn

Ik wil graag een snavel als een ingewikkelde designlepel en dat ik dan tot mijn knieën door het water waggel op zoek naar dingen die lepelaars graag eten. Het liefst zou ik dan willen dat het commentaar wordt geschreven en ingesproken door dezelfde mensen die dat voor deze documentaire deden. Eindelijk werden er eens geen lollig bedoelde zinnetjes gezegd. In veel natuurfilms kunnen ze het niet laten om dieren bij voortduring menselijk gedrag in de schoenen te schuiven.

Voorbeeld. Er landt een zwaan op het water. Bijna altijd kijk je dan naar 130 keer vertraagde beelden en zegt de commentaarstem: ‘Vlucht MK1024 is geland. Nu nog even op de koffers wachten.’ Je kijkt naar drie spelende vosjes en de commentaarstem zegt: ‘Theo, het jongste vosje probeert met zijn brutaal omhoog gekamde haar indruk te maken op zijn zusje Natasja, terwijl Wouter nog even naar de manicure gaat.’ Daarna zie je moeder vos (Debbie) aan de nagels van Wouter knabbelen.

Dat soort commentaar, lollig doen over de rug van de dieren heen, ontbrak volledig in deze prachtdocumentaire. Heel soms werd de dieren menselijk gedrag aangemeten, maar het was nergens schijtlollig. (‘Pappa Meeuw gaat weer naar zijn werk.’)

Alles klopte in Marker Wadden. Ik stoorde mij niet eens aan de gekozen oervorm: dieren laten zien terwijl de seizoenen langzaam in elkaar glijden. In de meeste natuurfilms pakken ze dat heel bombastisch aan. Je ziet een leeuw in het zand liggen (‘Makoeba kan zijn schepje niet vinden’), daarna hoor je zeshonderd mensen tegelijk op trommels slaan en dan zegt de commentaarstem: ‘Het regenseizoen is begonnen. Zal Makoeba weten te overleven?’ Een minuut later zie je een graatmagere leeuw op een nat stuk hout kauwen.

In Marker Wadden ontbrak die manipulatieve montagetechniek volledig. Als een vogel verbaasd om zich heen keek, zag je daarna geen sluipende kat. Nee, hij was gewoon verbaasd. Het geluid was ook goed. Je hoorde de vogels zoals ze in het echt klonken. Klotsend water klonk als klotsend water en niet als de laatste scène in de film Titanic met een kilo meer reverb erop.

Ik heb een uur lang ademloos zitten kijken naar nieuw Nederlands landschap. Corona was ver weg. Er lag een dode zwaluw op zijn rug in het zand en niemand zei: ‘Benno is dood. Had hij zich maar moeten laten vaccineren.’

n.dijkshoorn@parool.nl

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden